๑. เสเรยยเถราปทาน (๑๒๑) เล่ม ๓๒

อชฺฌายิโก <731> มนฺตธโร ติณฺณํ เวทาน ปารคู

อพฺโภกาเส ฐิโต สนฺโต อทฺทสํ โลกนายกํ.

ข้าพเจ้าเป็นผู้คงแก่เรียน ทรงมนตร์ จบไตรเพท ยืนอยู่ในที่กลางแจ้ง ได้เห็นพระผู้มีพระภาคทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

สีหํ ยถา วนจรํ พฺยคฺฆราชํว นิตฺตสํ

ติธาปภินฺนมาตงฺคํ กุญฺชรํว มเหสินํ.

เสด็จเที่ยวอยู่ในป่าดุจราชสีห์ ไม่สะดุ้งกลัวดุจพญาเสือโคร่ง ทรงแสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ดุจช้างมาตังคะตกมัน ๓ แห่ง

เสเรยฺยกํ คเหตฺวาน อากาเส อุกฺขิปึ <732> อหํ

พุทฺธสฺส อานุภาเวน ปริวาเรนฺติ สพฺพโส. <733>

ข้าพเจ้าหยิบดอกไม้ซึก โยนขึ้นไป(บูชา)ในอากาศ ด้วยพุทธานุภาพ ดอกไม้ซึกทั้งหลายห้อมล้อมอยู่โดยประการทั้งปวง

อธิฏฺฐหิ มหาวีโร สพฺพญฺญู โลกนายโก

สมนฺตา ปุปฺผฉทนํ โอกิรึสุ นราสภํ.

พระผู้มีพระภาคผู้สัพพัญญู ทรงมีความเพียรมาก ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก ทรงอธิษฐานแล้ว ดอกไม้ทั้งหลายก็กระจายเป็นเครื่องมุงบังดอกไม้ บูชาพระนราสภะโดยรอบ

ตโต สา ปุปฺผกญฺจุกา อนฺโตวณฺฏา พหิมุขา

สตฺตาหํ ฉทนํ กตฺวา ตโต อนฺตรธายถ.

ลำดับนั้น แผ่นดอกไม้นั้นมีขั้วอยู่ข้างใน มีหน้าอยู่ข้างนอก ทำการมุงบังตลอด ๗ วัน ต่อแต่นั้นก็อันตรธานไป

ตญฺจ อจฺฉริยํ ทิสฺวา อพฺภูตํ โลมหํสนํ

พุทฺเธ จิตฺตํ ปสาเทสึ สุคเต โลกนายเก.

ข้าพเจ้าได้เห็นความอัศจรรย์ซึ่งไม่เคยมี น่าขนพองสยองเกล้านั้นแล้ว จึงทำจิตให้เลื่อมใสในพระพุทธเจ้าผู้สุคต ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

เตน จิตฺตปฺปสาเทน สุกฺกมูเลน โจทิโต

กปฺปานํ สตสหสฺสํ ทุคฺคตึ นูปปชฺชหํ.

ด้วยจิตที่เลื่อมใสนั้น ข้าพเจ้าถูกกุศลมูลตักเตือนแล้ว จึงไม่ไปเกิดยังทุคติเลย ตลอด ๑๐๐,๐๐๐ กัป

ปณฺณรสสหสฺสมฺหิ กปฺปานํ ปญฺจวีสติ

วิลามาลา <734> สมานา จ จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.

ในกัปที่ ๑,๐๑๕ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๒๕ ชาติ มีพระนามว่าวิลามาลา มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เสเรยฺยโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

เสเรยฺยกตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระเสเรยยกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

เสเรยยกเถราปทานที่ ๑ จบ