๘. สุมนาเวฬิยเถราปทาน (๓๒๘) เล่ม ๓๒

เวสฺสภุสฺส ภควโต โลกเชฏฺฐสฺส ตาทิโน

สพฺเพ ชนา สมาคมฺม มหาปูชํ กโรนฺติ เต ฯ

สุธาย ปิณฺฑํ กตฺวาน อาเวฬํ สุมนายหํ

สีหาสนสฺส ปุรโต อภิโรเปสหํ ตทา ฯ

สพฺเพ ชนา สมาคมฺม เปกฺขนฺติ ปุปฺผมุตฺตมํ

เกนิทํ ปูชิตํ ปุปฺผํ พุทฺธเสฏฺฐสฺส ตาทิโน ฯ

เตน จิตฺตปฺปสาเทน นิมฺมานํ อุปปชฺชหํ

อนุโภมิ ๑ สกํ กมฺมํ ปุพฺเพ สุกตมตฺตโน ฯ

ยํ ยํ โยนูปปชฺชามิ เทวตฺตํ อถ มานุสํ

สพฺเพสานํ ปิโย โหมิ ปุปฺผปูชายิทํ ผลํ ฯ

นาภิชานามิ กาเยน วาจาย อุท เจตสา

สํยตานํ ตปสฺสีนํ กตํ อุปฏฺฐาหิตํ มยา ฯ

เตน สุจริเตนาหํ จิตฺตสฺส ปณิธีหิ จ

สพฺเพสํ ปูชิโต โหมิ อนกฺโกสสฺสิทํ ผลํ ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

อิโต เอกาทเส กปฺเป สหสฺสาโรสิ ขตฺติโย

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุมนาเวฬิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สุมนาเวฬิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. อนุโภสึ ฯ

ชนทั้งปวงมาประชุมกันทำการบูชาใหญ่ แด่พระผู้มีพระภาคพระนามว่าเวสสภู ผู้เป็นเชษฐบุรุษของโลก ผู้คงที่ในกาลนั้น เราใส่ก้อนปูนขาวแล้ววางพวงมาลัยดอกมะลิไว้บูชาข้างหน้าแห่งอาสนะทอง ชนทั้งปวงมามุงดูดอกไม้อันอุดมด้วยดำริว่า ใครบูชาดอกไม้นี้แก่พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดผู้คงที่ เราได้เข้าถึงชั้นนิมมานรดี เพราะจิตอันเลื่อมใสนั้น ได้เสวยกรรมของตน ที่ตนทำไว้ดีในกาลก่อน เราเข้าถึงกำเนิดใดๆ คือความเป็นเทวดาหรือมนุษย์ ย่อมเป็นที่รักของปวงชน นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยดอกไม้ เราไม่รู้จักทุคติด้วยกาย ด้วยวาจา หรือด้วยใจเลยเราทำการบำรุงแก่ภิกษุทั้งหลายผู้สำรวมแล้ว ผู้มีตบะ ด้วยความประพฤติชอบนั้น และด้วยการตั้งจิตมั่น เราเป็นผู้ที่ปวงชนบูชา นี้เป็นผลแห่งการไม่ด่า ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใดด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ในกัลปที่๑๑ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิจอมกษัตริย์ ทรงพระนามว่าสหัสสาระ ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้วพระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระสุมนาเวฬิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ สุมนาเวฬิยเถราปทาน.