๘. สุมนาเวฬิยเถราปทาน (๓๒๘) เล่ม ๓๒

เวสฺสภุสฺส ภควโต โลกเชฏฺฐสฺส ตาทิโน

สพฺเพ ชนา สมาคมฺม มหาปูชํ กโรนฺติ เต.

ชนทั้งปวงมาประชุมกันทำการบูชาใหญ่แด่พระผู้มีพระภาค พระนามว่าเวสสภู ผู้เจริญที่สุดในโลก ผู้คงที่

สุธาย ปิณฺฑํ กตฺวาน อาเวฬํ สุมนายหํ

สีหาสนสฺส ปุรโต อภิโรเปสหํ ตทา.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าใส่ก้อนปูนขาวแล้ววางพวงมาลัยดอกมะลิไว้ บูชาข้างหน้าพระแท่นสีหาสน์

สพฺเพ ชนา สมาคมฺม เปกฺขนฺติ ปุปฺผมุตฺตมํ

เกนิทํ ปูชิตํ ปุปฺผํ พุทฺธเสฏฺฐสฺส ตาทิโน.

ชนทั้งปวงมามุงดูดอกไม้ชั้นดีเยี่ยมด้วยคิดว่า ดอกไม้นี้ใครบูชาพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด ผู้คงที่

เตน จิตฺตปฺปสาเทน นิมฺมานํ อุปปชฺชหํ

อนุโภมิ <1155> สกํ กมฺมํ ปุพฺเพ สุกตมตฺตโน.

ข้าพเจ้าได้เข้าถึงสวรรค์ชั้นนิมมานรดี เพราะจิตที่เลื่อมใสนั้น ได้เสวยผลกรรมของตนที่ทำไว้ดีแล้วในครั้งก่อน

ยํ ยํ โยนุปปชฺชามิ เทวตฺตํ อถ มานุสํ

สพฺเพสานํ ปิโย โหมิ ปุปฺผปูชายิทํ ผลํ.

ข้าพเจ้าเกิดในกำเนิดใด ๆ คือจะเกิดเป็นเทวดาหรือมนุษย์ก็ตาม ย่อมเป็นที่รักของปวงชน นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยดอกไม้

นาภิชานามิ กาเยน วาจาย อุท เจตสา

สํยตานํ ตปสฺสีนํ กตํ อุปฏฺฐาหิตํ <1156> มยา.

ข้าพเจ้าไม่รู้ถึงการด่าทางกาย ทางวาจา หรือทางใจ ที่ข้าพเจ้าทำแล้วแก่ภิกษุทั้งหลายผู้สำรวม ผู้มีตบะ

เตน สุจริเตนาหํ จิตฺตสฺส ปณิธีหิ จ

สพฺเพสํ ปูชิโต โหมิ อนกฺโกสสฺสิทํ ผลํ.

ด้วยความประพฤติชอบนั้น และด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ ข้าพเจ้าจึงเป็นผู้ที่ปวงชนบูชา นี้เป็นผลแห่งการไม่ด่า

อิโต เอกาทเส กปฺเป สหสฺสาโรสิ ขตฺติโย

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๑๑ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นกษัตริย์ผู้จักรพรรดิพระนามว่าสหัสสาระ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุมนาเวฬิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สุมนาเวฬิยตฺเถรสฺส อปทานํ อฏฺฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสุมนาเวฬิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สุมนาเวฬิยเถราปทานที่ ๘ จบ