๙. สัปปิทายกเถราปทาน (๒๑๙) เล่ม ๓๒

นิสินฺโน ปาสาทวเร นารีคณปุรกฺขโต

พฺยาธิตํ สมณํ ทิสฺวา อตินามเมสหํ <957> ฆรํ.

ข้าพเจ้านั่งอยู่ในปราสาทหลังประเสริฐ มีหมู่นารีแวดล้อม ได้เห็นพระผู้มีพระภาค ผู้สงบ ทรงพระประชวร จึงนิมนต์เข้าบ้าน

อุปวิฏฺฐํ มหาวีรํ เทวเทวํ นราสภํ

สปฺปิเตลํ มยา ทินฺนํ สิทฺธตฺถสฺส มเหสิโน

พระองค์ผู้มีความเพียรมาก ผู้เป็นเทพยิ่งกว่าเทพ ทรงองอาจกว่านรชน เสด็จเข้าไปแล้ว ข้าพเจ้าได้ถวายเนยใสและน้ำมันแด่พระพุทธเจ้า พระนามว่าสิทธัตถะ ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

ปสฺสทฺธทรถํ ทิสฺวา วิปฺปสนฺนมุขินฺทฺริยํ.

วนฺทิตฺวา สตฺถุโน ปาเท อนุสํสาวยึ ปุเร.

ข้าพเจ้าได้เห็นพระองค์มีความกระวนกระวายสงบระงับ มีอินทรีย์คือพระพักตร์ผ่องใส จึงถวายอภิวาทพระบาทของพระศาสดา แล้วให้ประกาศไปในนคร

ทิสฺวามํ สุปสนฺนนตํ <958> อิทฺธิยา ปารมึ คโต

นภํ อพฺภุคฺคมี วีโร <959> หํสราชาว อมฺพเร.

พระวีรเจ้าผู้ถึงที่สุดแห่งฤทธิ์ ทรงเห็นข้าพเจ้าผู้เลื่อมใส จึงเสด็จเหาะขึ้นสู่นภากาศ ดังพญาหงส์ในท้องฟ้า

จตุนฺนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทานมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ สปฺปิเตลสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายทานไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายเนยใสและน้ำมัน

อิโต สตฺตรเส กปฺเป ทุติเทวสนามโก <960>

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๑๗ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนามว่าทุติเทพ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สปฺปิทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สปฺปิทายกตฺเถรสฺส อปทานํ นวมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสัปปิทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สัปปิทายกเถราปทานที่ ๙ จบ