๙. เวทิยการกเถราปทาน เล่ม ๓๓

[๕๗] ในกัปที่ ๓๐,๐๐๐ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยผลกรรมนั้นเราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งตั่งสำหรับรองเท้า[๕๘-๖๐] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระปาทปีฐิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ปาทปีฐิยเถราปทานที่ ๘

๙. เวทิยการกเถราปทาน

บุพประวัติของพระเวทิยการกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายไพที

(ท่านพระเวทิยการกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๙} [๖๑] เราได้สร้างไพทีอย่างสวยงามไว้ที่พระโพธิพฤกษ์ของพระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ซึ่งเป็นไม้สูงสุดกว่าไม้ทั้งหลาย แล้วทำจิตของตนให้เลื่อมใส[๖๒] เครื่องใช้สอยหลายชนิดอันเลิศโอฬาร ทั้งที่ทำเสร็จและยังทำไม่เสร็จ ตกลงมาจากอากาศ นี้เป็นผลแห่งไพที[๖๓] ในสงครามที่ประชิดกันทั้งสองฝ่ายซึ่งน่ากลัว เมื่อเราเข้าไปก็ไม่พบสิ่งที่น่ากลัวเลย นี้เป็นผลแห่งไพที[๖๔] วิมานที่งดงามและที่นอนซึ่งมีค่าเกิดขึ้นดังจะรู้ความดำริของเรานี้ก็เป็นผลแห่งไพที

[๖๕] ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ แต่กัปนี้ เราได้ทำไพทีใดไว้ ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งไพที[ ๖๖-๖๘] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระเวทิยการกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ เวทิยการกเถราปทานที่ ๙

๑๐. โพธิฆรการกเถราปทาน

บุพประวัติของพระโพธิฆรการกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการสร้างเรือนต้นโพธิ

(ท่านพระโพธิฆรการกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๔๐} [๖๙] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสได้ให้คนทำเรือนต้นโพธิของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะผู้เป็นใหญ่กว่าสัตว์ ผู้คงที่

[๗๐] เราเข้าถึงสวรรค์ชั้นดุสิต อยู่ในเรือนแก้ว ความหนาว ความร้อน หรือลมมิได้ถูกต้องตัวเราเลย[๗๑] ในกัปที่ ๖๕ แต่กัปนี้ เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ วิสสุกรรมเทพบุตรได้เนรมิตนครชื่อกาสิกะ[๗๒] ยาว ๑๐โยชน์ กว้าง ๘โยชน์ให้เรา ในนครนั้นไม่มีไม้ เถาวัลย์และดินเลย[๗๓] วิสสุกรรมเทพบุตรเนรมิตปราสาทชื่อมงคล ยาวโยชน์หนึ่งกว้างครึ่งโยชน์ให้เรา