๑๐. สลฬปุปผิยเถราปทาน (๓๗๐) เล่ม ๓๒

จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ กินฺนโร ตทา

อถทฺทสํ ๑ เทวเทวํ จงฺกมนฺตํ นราสภํ ฯ

โอจินิตฺวาน สลฬํ พุทฺธเสฏฺฐสฺสทาสหํ ๒

อุปสิงฺฆิ มหาวีโร สลฬํ เทวคนฺธิกํ ฯ

ปฏิคฺคเหตฺวา สมฺพุทฺโธ วิปสฺสี โลกนายโก

อุปสิงฺฆิ มหาวีโร เปกฺขมานสฺส เม ตทา ๓ ฯ

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน วนฺทิตฺวา ทิปทุตฺตมํ

อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน ปุน ปพฺพตมารุหึ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สลฬปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สลฬปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

อุทฺทานํ

มนฺทารวญฺจ กกฺการุ ภิสเกสรปุปฺผิโย

องฺโกลโก กทมฺพี จ อุทฺทาลํ เอกจมฺปโก

ติมิรํ สลฬญฺเจว คาถา ตาฬีสเมว จ ฯ

มนฺทารวปุปฺผิยวคฺโค สตฺตตฺตึโส ฯ

๑ ม. ตตฺถทฺทสํ ฯ ๒ ม. ยุ. ปุปฺผํ พุทฺธสฺสทาสหํ ฯ ๓ ม. สโต ฯ

ในกาลนั้น เราเป็นกินนรอยู่ที่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ครั้งนั้น เราได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐกว่านระเสด็จจงกรมอยู่ เราได้เลือกเก็บดอกไม้ช้างน้าวมาถวายแด่พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด พระมหาวีรเจ้าทรงสูดกลิ่นดอกช้างน้าวมีกลิ่นหอมดังดอกไม้ทิพย์ เมื่อขณะที่เราดูอยู่นั้น พระมหาวีรสัมพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้เป็นนายกของโลก ทรงรับแล้ว ทรงสูดกลิ่นเรามีจิตเลื่อมใสโสมนัส ถวายบังคมพระองค์ผู้อุดมกว่าสัตว์ ประนมกรอัญชลีแล้ว กลับขึ้นสู่ภูเขาอีก ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระสลฬปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ สลฬปุปผิยเถราปทาน.

-------------------

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. มันทารวิยปุปผิยเถราปทาน ๒. กักการุปุปผิยเถราปทาน

๓. ภิสมุฬาลทายกเถราปทาน ๔. เกสรปุปผิยเถราปทาน

๕. อังโกลปุปผิยเถราปทาน ๖. กทัมพปุปผิยเถราปทาน

๗. อุททาลกปุปผิยเถราปทาน ๘. เอกจัมปกปุปผิยเถราปทาน

๙. ติมิรปุปผิยเถราปทาน ๑๐. สลฬปุปผิยเถราปทาน

และมีคาถา ๔๐ คาถา.

จบ มันทรวปุปผิยวรรคที่ ๓๗.