๑๐. สลฬปุปผิยเถราปทาน (๓๗๐) เล่ม ๓๒

จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ กินฺนโร ตทา

อถทฺทสํ <1265> เทวเทวํ จงฺกมนฺตํ นราสภํ.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นกินนรอาศัยอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ขณะนั้น ข้าพเจ้าได้เห็นพระพุทธเจ้า ผู้เป็นเทพยิ่งกว่าเทพ ทรงเป็นผู้องอาจกว่านรชน เสด็จจงกรมอยู่

โอจินิตฺวาน สลฬํ พุทฺธเสฏฺฐสฺสทาสหํ <1266>

อุปสิงฺฆิ มหาวีโร สลฬํ เทวคนฺธิกํ.

จึงได้เลือกเก็บดอกช้างน้าวมา ถวายแด่พระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด พระมหาวีรเจ้าทรงสูดดมกลิ่นดอกช้างน้าว ซึ่งมีกลิ่นหอมดังดอกไม้ทิพย์

ปฏิคฺคเหตฺวา สมฺพุทฺโธ วิปสฺสี โลกนายโก

อุปสิงฺฆิ มหาวีโร เปกฺขมานสฺส เม ตทา. <1267>

ขณะที่ข้าพเจ้าดูอยู่นั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้มีความเพียรมาก ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก ทรงรับแล้ว สูดดมกลิ่น

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน วนฺทิตฺวา ทิปทุตฺตมํ

อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน ปุน ปพฺพตมารุหึ.

ข้าพเจ้าเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ถวายอภิวาทพระองค์ผู้สูงสุดแห่งเทวดาและมนุษย์ ประคองอัญชลีแล้ว กลับขึ้นไปยังภูเขาตามเดิม

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สลฬปุปฺผิโย <1268> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สลฬปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ ทสมํ สมตฺตํ.

มนฺทารวปุปฺผิยวคฺโค สตฺตตึสติโม.

ตสฺสุทฺทานํ

มนฺทารวญฺจ กกฺการุ ภิสเกสรปุปฺผิโย

องฺโกลโก กทมฺพี จ อุทฺทาลี เอกจมฺปโก

ติมิรํ สลฬญฺเจว คาถา ตาฬีสเมว จ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสลฬปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สลฬปุปผิยเถราปทานที่ ๑๐ จบ

มันทารวปุปผิยวรรคที่ ๓๗ จบบริบูรณ์

รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. มันทารวปุปผิยเถราปทาน

๒. กักการุปุปผิยเถราปทาน

๓. ภิสมุฬาลทายกเถราปทาน

๔. เกสรปุปผิยเถราปทาน

๕. อังโกลปุปผิยเถราปทาน

๖. กทัมพปุปผิยเถราปทาน

๗. อุททาลกปุปผิยเถราปทาน

๘. เอกจัมปกปุปผิยเถราปทาน

๙. ติมิรปุปผิยเถราปทาน

๑๐. สลฬปุปผิยเถราปทาน