๘. โฆสสัญญกเถราปทาน เล่ม ๓๓

โฆสสัญญกเถราปทานที่ ๘ (๕๑๘)

ว่าด้วยผลแห่งความเลื่อมใสในเสียงแสดงธรรม

[๑๐๘] เมื่อก่อน เราเป็นพรานล่าเนื้อ

เที่ยวอยู่ในไพรวัน อันสงัดเงียบ ได้พบพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสธุลี อันหมู่เทวดาห้อม-ล้อม กำลังทรงประกาศสัจจะ ๔ ทรงแสดงอมตบทเราได้สดับธรรมอันไพเราะของพระพุทธเจ้าผู้เผ่าพันธุ์ของโลกพระนามว่า สิขี

เราจิตให้เลื่อมใสในพระสุรเสียง เรา

ยังจิตให้เลื่อมใสในพระองค์ท่านผู้ไม่มีบุคคลเปรียบเสมอเหมือนแล้ว ข้ามพ้นภพที่ข้ามได้ยาก

ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้สัญญาใด

ในกาลนั้น ด้วยการได้สัญญานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสัญญาในเสียง

เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว. . .คำสอน

ทราบว่า ท่านพระโฆสสัญญกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบโฆสสัญญกเถราปทาน

สัพพผลทายกเถราปทานที่ ๙ (๕๑๙)

ว่าด้วยผลแห่งการถวายผลไม้ต่าง ๆ

[๑๐๙] ครั้งนั้น เราเป็นพราหมณ์มีนาม

ชื่อว่า วรุณะ เป็นผู้เรียนจบมนต์ ทิ้งบุตร ๑๐ คนเข้าไปกลางป่า สร้างอาศรมอย่างสวยงาม สร้างบรรณศาลาจัดไว้เป็นห้อง ๆ น่ารื่นรมย์ใจ อาศัยอยู่ในป่าใหม่

พระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ทรงรู้

แจ้งโลก ผู้สมควรรับเครื่องบูชา ทรงพระประ-สงค์จะช่วยเหลือเรา พระองค์จึงได้เสด็จมายังอาศรมของเรา

พระรัศมีได้แผ่กว้างใหญ่ตลอดไพรสณฑ์

ครั้งนั้น ป่าใหญ่โพลงไปด้วยพุทธานุภาพ เราเห็นปาฏิหาริย์ของพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด ผู้คงที่ ได้เก็บเอาไปไม้มาเย็บเป็นกระทง แล้วเอาผลไม้ใส่จนเต็มหาบ เข้าไปเฝ้าพระสัมมา-พุทธเจ้าแล้วได้ถวายพร้อมทั้งหาบ เพื่อทรงอนุเคราะห์เรา พระพุทธเจ้าได้ตรัสแก่เราว่า

ท่านจงถือเอาหาบเดินตามหลังเรามา เมื่อสงฆ์บริโภคแล้ว บุญจักมีแก่ท่าน