๖. อัชชุนปุปผิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

จนฺทภาคานทีตีเร อโหสึ กินฺนโร ตทา

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ สยมฺภุํ อปราชิตํ ฯ

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน เวทชาโต กตญฺชลี

คเหตฺวา อชฺชุนปุปฺผํ สยมฺภุํ อภิปูชยึ ฯ

เตน กมฺเมน สุกเตน เจตนาปณิธีหิ จ

ชหิตฺวา กินฺนรํ เทหํ ตาวตึสํ อคญฺฉหํ ฯ

ฉตฺตึสกฺขตฺตุํ เทวินฺโท เทวรชฺชมการยึ

ทสกฺขตฺตุํ จกฺกวตฺติ มหารชฺชมการยึ ฯ

ปเทสรชฺชํ วิปุลํ คณนาโต อสงฺขยํ

สุเขตฺเต ๑ วปฺปิตํ วีชํ สยมฺภุสฺมึ อโหสิ ๒ เม ฯ

กุสลํ วิชฺชเต มยฺหํ ปพฺพชึ อนคาริยํ

ปูชารโห อหํ อชฺช สกฺยปุตฺตสฺส สาสเน ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อชฺชุนปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

อชฺชุนปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ยุ. สุเขตฺเตว ผีตํ พีชํ ฯ ๒ ม. ยุ. อโห มมํ ฯ

ครั้งนั้น เราเป็นกินนรอยู่ที่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ได้เห็นพระสยัมภูพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสธุลี มีความเลื่อมใสมีใจโสมนัส เกิดความปราโมทย์ ประนมอัญชลีแล้วถือเอาดอกรกฟ้าขาวมาบูชาพระสยัมภูด้วยกรรมที่เราทำไว้ดีแล้วนั้น และด้วยการตั้งเจตน์จำนงไว้ เราละร่างกินนรแล้ว ได้ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์เราได้เป็นจอมเทพเสวยราชสมบัติในเทวโลก ๓๖ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิเสวยราชสมบัติอันใหญ่ ๑๐ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์โดยคณนานับมิได้ พืชอันหว่านในเนื้อนาอันดี คือ พระสยัมภู ได้สำเร็จผลเป็นอันดีแก่เราแล้ว กุศลของเรามีอยู่ เราบวชเป็นบรรพชิต ทุกวันนี้ เราควรแก่การบูชาในศาสนาของพระศากยบุตรเราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระอัชชุนปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ อัชชุนปุปผิยเถราปทาน.