๖. อัชชุนปุปผิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

๖. อัชชุนปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระอัชชุนปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายดอกรกฟ้าขาว

(ท่านพระอัชชุนปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๐๖} [๒๘] ครั้งนั้นเราเป็นกินนรอยู่ที่ใกล้ฝั่งแม่นํ้าจันทภาคา ได้พบพระสยัมภูพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสธุลี ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้อะไร[๒๙] จึงมีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัส เกิดความปราโมทย์ ประนมมือ ไหว้แล้วถือดอกรกฟ้าขาวมาบูชาพระสยัมภู[๓๐] ด้วยกรรมที่เราทําไว้ดีแล้วนั้นและด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ เราละร่างกินนรแล้วได้เข้าถึงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์[๓๑] เราได้เป็นจอมเทพเสวยราชสมบัติในเทวโลก ๓๖ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรติเสวยราชสมบัติอันใหญ่ ๑๐ ครั้ง[๓๒] ได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์โดยคณนานับมิได้ พืชอันหว่านในเนื้อนาดีคือพระสยัมภูได้สำเร็จผลเป็นอันดีแก่เราแล้ว[๓๓] กุศลของเรามีอยู่ เราบวชเป็นบรรพชิต ทุกวันนี้เราเป็นผู้ควร แก่การบูชาในศาสนาของพระศากยบุตร[๓๔-๓๖] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระอัชชุนปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อัชชุนปุปผิยเถราปทานที่ ๖

๗. กุฏชปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระกุฎชปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายดอกอัญชันเขียว

(ท่านพระกุฏชปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๐๗} [๓๗] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ มีภูเขาลูกหนึ่งชื่ออัจจละ พระพุทธเจ้าพระนามว่าสุทัสสนะประทับอยู่ที่ซอกภูเขา[๓๘] เราถือดอกไม้ที่เกิดในป่าหิมพานต์เหาะขึ้นอากาศ ณ ที่นั้นเรา ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ข้ามพ้นโอฆะ ไม่มีอาสวะ[๓๙] ครั้งนั้น เราถือดอกอัญชันเขียวจบเหนือศีรษะ แล้วบูชาแด่พระสยัมภูพุทธเจ้าผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่[๔๐] ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้บูชาด้วยดอกไม้ไว้ ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๔๑-๔๓] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้นัยว่า ท่านพระกุฏชปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ กุฎชปุปผิยเถราปทานที่ ๗