๒. เตลมักขิยเถราปทาน (๒๖๒) เล่ม ๓๒

สิทฺธตฺถมฺหิ ภควติ นิพฺพุตมฺหิ นราสเภ

โพธิยา เวทิกายาหํ เตลํ มกฺเขสิ ตาวเท.

เมื่อพระผู้มีพระภาคพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้องอาจกว่านรชน เสด็จดับขันธปรินิพพานแล้ว ครั้งนั้น ข้าพเจ้าใช้น้ำมันทาที่แท่นไพทีแห่งต้นโพธิ์

จตุนฺนวุเต อิโต กปฺเป ยํ เตลํ มกฺขยึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ มกฺขนาย อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ทาน้ำมันไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการทาน้ำมัน

จตุวีเส อิโต กปฺเป สุจฺฉวิ นาม ขตฺติโย

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๒๔ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นกษัตริย์ผู้จักรพรรดิพระนามว่าสุจฉวิ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เตลมกฺขิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

เตลมกฺขิยตฺเถรสฺส อปทานํ ทุติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระเตลมักขิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

เตลมักขิยเถราปทานที่ ๒ จบ