พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ปทุมุกเขปวรรค
๑๐. ตรณิยเถราปทาน (๒๗๐) เล่ม ๓๒
Text layerBuddha’s wordsItems ๒๗๒ (Royal Thai)10/10 in ปทุมุกเขปวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
ทสมํ ตรณิยตฺเถราปทานํ (๒๗๐)
ตรณิยเถราปทานที่ ๑๐ (๒๗๐)
ว่าด้วยผลแห่งการข้ามส่ง
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ปทุมุกเขปวรรค ตรณิยเถราปทาน (๒๗๐) (Royal Thai Volume 32 · Mahachula Volume 32 · Mahamakut Volume 71 · Chaloem Phrakiat Volume 32)
สุวณฺณวณฺโณ สมฺพุทฺโธ วิปสฺสี ๒ นาม นายโก
นทีตีเร ฐิโต สตฺถา ภิกฺขุสงฺฆปุรกฺขโต ฯ
นาวา น วิชฺชเต ตตฺถ สนฺตารณี มหณฺณเว
นทิยา อภินิกฺขมฺม ตาเรสึ โลกนายกํ ฯ
เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ตาเรสึ นรุตฺตมํ
ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ตารณาย อิทํ ผลํ ฯ
ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม
ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตรณิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ
ตรณิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ
อุทฺทานํ
อุกฺเขปี เตลจนฺที จ ทีปโท จ วิฬาลิโท
มจฺโฉ ชโว สลฬโท รกฺขโส ตรโณ ทส
คาถาโย เจตฺถ สงฺขาตา ตาฬีสเมกเมว จ ฯ
ปทุมุกฺเขปวคฺโค สตฺตวีโส ฯ
______________
อฏฺฐวีสติโม สุวณฺณพิพฺโพหนวคฺโค
ปฐมํ สุวณฺณพิพฺโพหนิยตฺเถราปทานํ (๒๗๑)
๑ ม. อุปาคตาสโย ฯ ยุ. อุปาคตภาสนิโย ฯ ๒ ม. ยุ. วิปสฺสี ทกฺขิณารโห ฯ
พระศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า พระนามว่าวิปัสสี มีพระฉวีวรรณดังทองคำผู้นำโลก แวดล้อมด้วยพระภิกษุสงฆ์ ประทับยืนอยู่ที่ฝั่งแม่น้ำ เรือสำหรับจะข้ามในห้วงมหรรณพนั้นไม่มี เราจึงออกจากแม่น้ำ ข้ามส่งพระศาสดาผู้เป็นนายกของโลก ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราข้ามส่งพระศาสดาผู้สูงสุดกว่านระใด ด้วยการข้ามส่งนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการข้ามส่ง คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.
ทราบว่า ท่านพระตรณิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.
จบ ตรณิยเถราปทาน
---------------
รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. อากาสุกขิปิยเถราปทาน ๒. เตลมักขิยเถราปทาน
๓. อัฑฒจันทิยเถราปทาน ๔. ทีปทายกเถราปทาน
๕. วิฬาลิทายกเถราปทาน ๖. มัจฉทายกเถราปทาน
๗. ชวหังสกเถราปทาน ๘. สลฬปุปผิยเถราปทาน
๙. อุปาคตหาสนิยเถราปทาน ๑๐. ตรณิยเถราปทาน
และในวรรคนี้นับคาถาได้ ๔๑ คาถา.
จบ ปทุมุกเขปวรรคที่ ๒๗.
End of ๑๐. ตรณิยเถราปทาน (๒๗๐)