๔. ทีปทายกเถราปทาน (๒๖๔) เล่ม ๓๒

เทวภูโต อหํ สนฺโต โอรุยฺห ปฐวึ ตทา

ปทีเป ปญฺจ ปาทาสึ ปสนฺโน เสหิ ปาณิหิ.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นเทพบุตร ลงมายังแผ่นดิน มีใจเลื่อมใส ได้ถวายประทีป ๕ ดวง ด้วยมือทั้ง ๒ ของตน

จตุนฺนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทีปมททึ <1030> ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ทีปทานสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายประทีปไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายประทีป

ปญฺจปญฺญาสเก กปฺเป เอโก อาสึ มหีปติ

สมนฺตจกฺขุ นาเมน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๕๕ (นับจากกัปนี้ไป) ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งมีนามว่าสมันตจักษุ เป็นใหญ่ในแผ่นดิน มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปทีปทายโก <1031> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ทีปทายกตฺเถรสฺส <1032> อปทานํ จตุตฺถํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระทีปทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ทีปทายกเถราปทานที่ ๔ จบ