พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน · นฬมาลิวรรค
๑๐. ปุฬินจังกมิยเถราปทาน เล่ม ๓๓
Text layerBuddha’s wordsItems ๗๐ (Royal Thai)10/10 in นฬมาลิวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน นฬมาลิวรรค ปุฬินจังกมิยเถราปทาน (Royal Thai Volume 33 · Mahachula Volume 33 · Mahamakut Volume 72 · Chaloem Phrakiat Volume 33)
The Mahamakut edition prints the commentary in the same volumes as the canon, so this text includes commentary.
ไทย (มหามกุฏฯ), vol. 72, pp. 113–115
ทราบว่า ท่านพระปานธิทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วย
ประการฉะนี้แล.
จบปานธิทายกเถราปทาน
๔๗๖. อรรถกถาปานธิทายกเถราปทาน
พึงทราบเรื่องราวในอปทานที่ ๙ ดังต่อไปนี้ :-บทว่า ปานธึ สุกตํ คยฺห ความว่า เราสวมคู่แห่งรองเท้าที่ทำเสร็จโดยอาการอย่างดีแล้วแล.
จบอรรถกถาปานธิทายกเถราปทาน
ปุฬินจังกมิยเถราปทานที่ ๑๐ (๔๘๐)
ว่าด้วยการขนทรายใส่ที่จงกรม
[๗๐] เมื่อก่อน เราเป็นพรานเนื้อ เรา
เที่ยวหาเนื้อสมันอยู่ในอรัญราวป่า ได้พบที่จงกรมเรามีจิตเลื่อมใสมีใจโสมนัสกอบเอาทรายใส่พกมาโรยลงในที่จงกรมของพระสุคตเจ้าผู้มีสิริ
ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้โรยทราย
ด้วยกรรมนั้นเราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่ง
ทราย
เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว. . .คำสอนของ
พระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.
ทราบว่า ท่านพระปุฬินจังมิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.
จบปุฬินจังกมิยเถราปทาน
๔๘๐. อรรถกถาปุฬินจังกมิยเถราปทาน
อปทานที่ ๑๐ มีเนื้อความที่จะกำหนดได้โดยง่ายทีเดียวแล.
จบอรรถกถานฬมาลิวรรคที่ ๔๘
รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. นฬมาลิยเถราปทาน ๒. มณิปูชกเถราปทาน๓. อุกกาสติเถราปทาน ๔. สุมนวีชนิยเถราปทาน๕. กุมมาสทายกเถราปทาน ๖. กุสัฏฐกทายกเถราปทาน๗. คิริปุนนาคิยเถราปทาน ๘. วัลลิการผลทายกเถราปทาน๙. ปานธิทายกเถราปทาน ๑๐. ปุฬินจังกมิยเถราปทาน
บัณฑิตคำนวณคาถาได้ ๙๕ คาถา.
จบนฬมาลิวรรคที่ ๔๘
ปังสุกูลวรรคที่ ๔๙
ปังสุกูลสัญญกเถราปทานที่ ๑ (๔๘๑)
ว่าด้วยผลแห่งการไหว้ผ้าบังสุกุลจีวร
[๗๑] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้สยัมภู ผู้
นำของโลก พระนามว่าติสสะ ได้เสด็จอุบัติขึ้น
แล้ว พระพิชิตมารทรงวางบังสุกุลจีวรไว้แล้ว
เสด็จเข้าพระวิหาร
เราสะพายธนูที่มีสายและกระบอกน้ำ
ถือดาบเข้าป่าใหญ่
ครั้งนั้น เราได้เห็นบังสุกุลจีวรซึ้งแขวน
อยู่บนยอดไม้ในป่านั้น จึงวางธนูลง ณ ที่นั้นเอง
ประนมกรอัญชลีเหนือเศียรเกล้า
เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัส และมี
ปีติเป็นอันมาก ระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐ
สุด แล้วได้ไหว้บังสุกุลจีวร
ในกัปที่ ๙๒ แต่กัปนี้ เราได้ไหว้บังสุกุล
จีวรใด ด้วยการไหว้บังสุกุลจีวรนั้น เราไม่รู้จัก
ทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการไหว้
เราเผากิเลสทั้งหลาย. . คำสอน
ของพระพุทธเจ้าเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.
End of ๑๐. ปุฬินจังกมิยเถราปทาน