arnon.worldSign in

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ตุวรทายิวรรค

๓. นฬินเกสริยเถราปทาน (๒๔๓) เล่ม ๓๒

Text layerBuddha’s wordsItems ๒๔๕ (Royal Thai)3/10 in ตุวรทายิวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ตุวรทายิวรรค นฬินเกสริยเถราปทาน (๒๔๓) (Royal Thai Volume 32 · Mahachula Volume 32 · Mahamakut Volume 71 · Chaloem Phrakiat Volume 32)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 32, pp. 410–411

Page 410

๓. นฬินเกสริยเถราปทาน

บุพประวัติของพระนฬินเกสริยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกบัว

(ท่านพระนฬินเกสริยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๒๔๕} [๙] เราเป็นนกกานํ้าเที่ยวอยู่ในกลางชาติสระ ครั้งนั้น เราได้ เห็นพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐกว่าเทวดาเสด็จไปในอากาศ[๑๐] เรามีใจผ่องใสเอาจะงอยปากคาบดอกบัวมาบูชาแด่พระพุทธเจ้า พระนามว่าติสสะผู้เป็นเผ่าพันธุ์ของโลก[๑๑] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๑๒] ในกัปที่ ๗๓ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนามว่าสตปัตตะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๑๓] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระนฬินเกสริยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ นฬินเกสริยเถราปทานที่ ๓

Footnotes (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑ชาตสระ สระที่เกิดเองตามธรรมชาติ
Page 411

๔. วิรวิปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระวิรวิปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกท้าวยายม่อม

(ท่านพระวิรวิปุปฝิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๒๔๖} [๑๔] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้นายกของโลก เสด็จเดินทางพร้อมด้วย พระขีณาสพหลายพัน เราถือดอกท้าวยายม่อมไปบูชาแด่ พระพุทธเจ้า[๑๕] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๑๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระวิรวิปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ วิรวิปุปผิยเถราปทานที่ ๔

End of ๓. นฬินเกสริยเถราปทาน (๒๔๓)