๗. ธาตุปูชกเถราปทาน (๒๔๗) เล่ม ๓๒

นิพฺพุเต โลกนาถมฺหิ สิทฺธตฺถมฺหิ นรุตฺตเม

เอกธาตุ มยา ลทฺธา ทิปทินฺทสฺส ตาทิโน ฯ

ตาหํ ธาตุํ คเหตฺวาน พุทฺธสฺสาทิจฺจพนฺธุโน

ปญฺจวสฺเส ปริจรึ ติฏฺฐนฺตํว นรุตฺตมํ ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ธาตุมภิปูชยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ธาตุปฏฺฐหเน ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ธาตุปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ธาตุปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

อฏฺฐมํ สตฺตสตฺตลิปุปฺผปูชกตฺเถราปทานํ (๒๔๘)

เมื่อพระโลกนาถพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้สูงสุดกว่านระ เสด็จนิพพานแล้ว เราได้พระธาตุองค์หนึ่ง ของพระผู้มีพระภาคจอมสัตว์ ผู้คงที่ เราเก็บพระธาตุของพระพุทธเจ้า ผู้เป็นเผ่าพันธ์พระอาทิตย์นั้นไว้บูชาตลอด ๕ปี ดังพระองค์ผู้สูงสุดกว่านระยังดำรงอยู่ ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระธาตุใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลเพราะบำรุงพระธาตุ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้วดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระธาตุปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ธาตุปูชกเถราปทาน.