๖. กิสลยปูชกเถราปทาน (๑๙๖) เล่ม ๓๒

นคเร ทฺวารวติยา มาลาวจฺโฉ มมํ อหุ

อุทปาโน จ ตตฺเถว ปาทปานํ วิโรหโน ฯ

สพเลน อุปตฺถทฺโธ สิทฺธตฺโถ อปราชิโต

มมานุกมฺปมาโน โส คจฺฉเต อนิลญฺชเส ฯ

อญฺญํ กิญฺจิ น ปสฺสามิ ปูชาโยคฺคํ มเหสิโน

อโสกปลฺลวํ ทิสฺวา อากาเส อุกฺขิปึ อหํ ฯ

พุทฺธสฺส เต กิสลยา คจฺฉโต ยนฺติ ปจฺฉโต

ตาหํ ๒ ทิสฺวาน สํวิชึ อโห พุทฺธสฺสุฬารตา ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ปลฺลวํ อภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

สตฺตวีเส ๑ อิโต กปฺเป เอโก เอกิสฺสโร อหุ

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา กิสลยปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

กิสลยปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

สตฺตมํ ตินฺทุกทายกตฺเถราปทานํ (๑๙๗)

๑ ม. ปุปฺผทานสฺสิทํ ผลํ ฯ ๒ ยุ. โสหํ ... ตํ อิทฺธึ ฯ อโห พุทฺธสฺส ปูชกา ฯ

สวนดอกไม้ของเรามีอยู่ในนครทวารวดี ในสวนดอกไม้ นั้นมีบ่อน้ำ และเป็นที่งอกงามแห่งต้นไม้ทั้งหลาย พระผู้มีพระภาคพระนามว่าสิทธัตถะผู้กล้าแข็งด้วยกำลังของพระองค์ ไม่ทรงพ่ายแพ้อะไรๆ พระองค์จะทรงอนุเคราะห์เรา จึงเสด็จไปในอากาศ เราไม่เห็นอะไรๆ อื่นอันควรจะบูชาแด่พระองค์ผู้แสวงหาคุณอันใหญ่หลวง เห็นแต่ใบอ่อนของต้นอโศก จึงเอาโยนขึ้นไปบนอากาศ ก้าน ขั้ว ใบอ่อนเหล่านั้น ตามไปเบื้องพระปฤษฎางค์ของพระพุทธเจ้าซึ่งเสด็จไป เราเห็นดังนั้นแล้วเกิดสลดใจว่า โอพระพุทธเจ้ามีพระคุณใหญ่หลวง ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยใบไม้อ่อน ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ในกัลปที่ ๒๗ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิพระองค์หนึ่ง ทรงพระนามว่าเอกิสสระ สมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมากคุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระกิสลยปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ กิสลยปูชกเถราปทาน.