๖. กิสลยปูชกเถราปทาน (๑๙๖) เล่ม ๓๒

นคเร ทฺวารวติยา มาลาวจฺโฉ มมํ อหุ

อุทปาโน จ ตตฺเถว ปาทปานํ วิโรหโน.

สวนดอกไม้ของข้าพเจ้าได้มีอยู่ในกรุงทวารวดี ในสวนดอกไม้นั้นเอง มีบ่อน้ำและต้นไม้ขึ้นงอกงาม

สพเลน อุปตฺถทฺโธ สิทฺธตฺโถ อปราชิโต

มมานุกมฺปมาโน โส คจฺฉเต อนิลญฺชเส.

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้กล้าแข็งด้วยกำลังของพระองค์ ไม่ทรงพ่ายแพ้ พระองค์เมื่อจะทรงอนุเคราะห์ข้าพเจ้า จึงเสด็จไปในอากาศ

อญฺญํ กิญฺจิ น ปสฺสามิ ปูชาโยคฺคํ มเหสิโน

อโสกปลฺลวํ ทิสฺวา อากาเส อุกฺขิปึ อหํ.

ข้าพเจ้าไม่เห็นอะไร ๆ อื่นที่ควรจะบูชาพระองค์ ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ เห็นแต่ใบอ่อนของต้นอโศก จึงจับโยนขึ้นไปบนอากาศ

พุทฺธสฺส เต กิสลยา คจฺฉโต ยนฺติ ปจฺฉโต

ตาหํ ทิสฺวาน สํวิชึ <916> อโห พุทฺธสฺสุฬารตา.

ใบอ่อนเหล่านั้น ตามไปเบื้องพระปฤษฎางค์ ของพระพุทธเจ้า ซึ่งกำลังเสด็จไป ข้าพเจ้าเห็นดังนั้นแล้ว จึงตื่นเต้นว่า ช่างน่าอัศจรรย์ ความโอฬารของพระพุทธเจ้า

จตุนฺนวุเต อิโต กปฺเป ปลฺลวํ อภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ใบไม้อ่อนบูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

สตฺตวีเส <917> อิโต กปฺเป เอโก เอกิสฺสโร อหุ

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๒๗ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งพระนามว่าเอกิสสระ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา กิสลยปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

กิสลยปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระกิสลยปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

กิสลยปูชกเถราปทานที่ ๖ จบ