๗. เทสกิตติกเถราปทาน (๒๙๗) เล่ม ๓๒

อุปสาลฺหกนาโมหํ ๑ อโหสึ พฺราหฺมโณ ตทา

กานนํ วนโมคยฺห๒ โลกนาถํ ๓ นราสภํ ฯ

ทิสฺวาน วนฺทิ ๔ ปาเทสุ โลกาหุติปฏิคฺคหํ

ปสนฺนจิตฺตํ มํ ญตฺวา พุทฺโธ อนฺตรธายถ ฯ

กานนา อภินิกฺขมฺม พุทฺธเสฏฺฐํ อนุสฺสรึ

ตนฺเทสํ กิตฺตยิตฺวาน กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ ฯ

เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ เทสมภิกิตฺตยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ กิตฺตนาย อิทํ ผลํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เทสกิตฺติโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

เทสกิตฺติกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ในกาลนั้น เราเป็นพราหมณ์มีนามว่าอุปสาลหกะ เราเข้าไปยังป่าชัฏ ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้เป็นนาถะของโลก ประเสริฐกว่านระ ผู้ควรรับเครื่องบูชาของโลก แล้วได้ถวายบังคมแทบพระบาท พระพุทธเจ้าทรงทราบว่าเรามีจิตเลื่อมใสแล้ว ทรงหายไป เราออกจากป่าแล้ว ระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด เราสรรเสริญประเทศนั้นแล้ว บันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดกัลป ในกัลปที่ ๙๒ แต่กัลปนี้ เราได้สรรเสริญประเทศใด ด้วยการสรรเสริญนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสรรเสริญ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระเทสกิตติกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ เทสกิตติกเถราปทาน.