๗. เทสกิตติกเถราปทาน (๒๙๗) เล่ม ๓๒

๗. เทสกิตติกเถราปทาน

บุพประวัติของพระเทสกิตติกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการสรรเสริญ

(ท่านพระเทสกิตติกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๒๙๙} [๓๑] ในกาลนั้น เราเป็นพราหมณ์มีนามว่าอุปสาลหกะ เราเข้าไปยังป่าทึบ ได้พบพระพุทธเจ้าผู้เป็นนาถะของโลกผู้องอาจ ในหมู่นรชน[๓๒] ผู้ควรรับเครื่องบูชาของโลก จึงได้ถวายบังคมแทบพระบาท พระพุทธเจ้าทรงทราบว่าเรามีจิตเลื่อมใสแล้วทรงอันตรธานไป[๓๓] เราออกจากป่าแล้วระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด เรา สรรเสริญประเทศนั้นแล้วบันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดกัป[๓๔] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้สรรเสริญประเทศใด ด้วยการสรรเสริญนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสรรเสริญ[๓๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระเทสกิตติกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้เว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ เทสกิตติกเถราปทานที่ ๗

๘. สรณคมนิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระสรณคมนิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถึงสรณะ

(ท่านพระสรณคมนิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๐๐} [๓๖] ในกาลนั้น เราเป็นพรานอยู่ใกล้ภูเขาหิมวันต์ เราได้เห็นพระ พุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี พระโลกเชษฐ์ผู้ประเสริฐกว่านรชน[๓๗] จึงได้เข้าเฝ้าพระสัมพุทธเจ้าแล้วทำการขวนขวายช่วยเหลือ และ ได้เข้าถึงพระองค์ผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้คงที่เป็นสรณะ[๓๘] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถึงสรณะใด ด้วยการถึงสรณะนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถึงสรณะ[๓๙] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระสรณคมนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ สรณคมนิยเถราปทานที่ ๘