พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน · กิงกณิปุปผวรรค
๘. ปุฬินถูปิยเถราปทาน เล่ม ๓๓
Text layerBuddha’s wordsItems ๘๘ (Royal Thai)8/10 in กิงกณิปุปผวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน กิงกณิปุปผวรรค ปุฬินถูปิยเถราปทาน (Royal Thai Volume 33 · Mahachula Volume 33 · Mahamakut Volume 72 · Chaloem Phrakiat Volume 33)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 33, pp. 144–144
๘. ปุฬินถูปิยเถราปทาน
บุพประวัติของพระปุฬินถูปิยะเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการก่อสถูปเจดีย์
(ท่านพระปุฬินถูปิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๘๘} [๕๗] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อยมกะ เราได้ทำอาศรมสร้างบรรณศาลาไว้ที่ภูเขานั้น[๕๘] เราเป็นชฎิลผู้มีตบะกล้ามีนามว่านารทะ มีศิษย์ ๑๔,๐๐๐ คน บำรุงเรา
[๕๙] ครั้งนั้น เราหลบเร้นอยู่ได้คิดอย่างนี้ว่า “มหาชนบูชาเรา เราไม่บูชาอะไร ๆ เลย[๖๐] ผู้ที่จะกล่าวสั่งสอนเราก็ไม่มี ใคร ๆ ที่จะตักเตือนเราก็ไม่มี เราไม่มีอาจารย์และอุปัชฌาย์อยู่ในป่า[๖๑] ศิษย์ผู้ภักดีพึงบำรุงใจครูทั้งคู่ได้ อาจารย์เช่นนั้นของเราไม่มี การอยู่ในป่าจึงไม่มีประโยชน์[๖๒] สิ่งที่ควรบูชาเราควรแสวงหา สิ่งที่ควรเคารพก็ควรแสวงหาเหมือนกัน เราจักชื่อว่าเป็นผู้มีที่พึ่งพำนักอยู่ ใคร ๆ จักไม่ตำหนิเราได้”[๖๓] ในที่ไม่ไกลอาศรมของเรา มีแม่นํ้าซึ่งมีชายหาด มีท่าน้ำราบเรียบ น่ารื่นรมย์ใจ เกลื่อนไปด้วยทรายที่ขาวสะอาด[๖๔] ครั้งนั้น เราได้ไปยังแม่น้ำชื่ออมริกา ตะล่อมเอาทรายมาก่อเป็นเจดีย์ทราย
End of ๘. ปุฬินถูปิยเถราปทาน