๙. นฬกุฏิกทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

หิมวนฺตสฺสวิทูเร หาริโก ๑ นาม ปพฺพโต

สยมฺภู นารโท นาม รุกฺขมูเล วสิ ตทา ฯ

นฬาคารํ กริตฺวาน ติเณน ฉาทยึ อหํ

จงฺกมํ โสธยิตฺวาน สยมฺภุสฺส อทาสหํ ฯ

เตน กมฺเมน สุกเตน เจตนาปณิธีหิ จ

ชหิตฺวา มานุสํ เทหํ ตาวตึสํ อคจฺฉหํ ฯ

ตตฺถ เม สุกตํ พฺยมฺหํ นฬกุฏิกาย นิมฺมิตํ

สฏฺฐิโยชนมุพฺพิทฺธํ ๒ ตึสโยชนวิตฺถตํ ฯ

จตุทฺทเสสุ กปฺเปสุ เทวโลเก รมึ อหํ

เอกสตฺตติกฺขตฺตุญฺจ เทวรชฺชํ อการยึ ฯ

จตุตฺตึสติกฺขตฺตุญฺจ ๓ จกฺกวตฺติ อโหสหํ

ปเทสรชฺชํ วิปุลํ คณนาโต อสงฺขยํ ฯ

ธมฺมปาสาทมารุยฺห สุญฺญาคารวรูปคํ

ยถิจฺฉกาหํ วิหเร สกฺยปุตฺตสฺส สาสเน ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ นฬกุฏิกายิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นฬกุฏิกทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

นฬกุฏิกทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. หาริโต ฯ ยุ. ภาริโก ฯ ๒ ม. สพฺพตฺถ ...มุพฺเพธํ ฯ ๓ โป. ยุ.

จตุตฺตึสกฺขตฺตุญฺเจว ฯ ๔ ม. ยุ. สพฺพาการวรูปมํ ฯ

ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อหาริกะ ครั้งนั้นพระสยัมภูพระนามว่านารทะ ประทับอยู่ใกล้ต้นไม้ ทำเรือนไม้อ้อแล้วมุงด้วยหญ้า เราได้ชำระที่จงกรมถวายพระสยัมภู ด้วยกรรมที่ได้ทำดีแล้วนั้น และด้วยการตั้งเจตน์จำนงไว้เราละร่างมนุษย์แล้วได้ไปสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ณ ดาวดึงส์นั้นวิมานของเราสูง ๖๐ โยชน์กว้าง ๓๐ โยชน์ อันบุญกรรมเนรมิตขึ้นอย่างสวยงาม เพราะกุฏีไม้อ้อ เรารื่นรมย์อยู่ในเทวโลก ๑๔ กัป ได้เสวยราชสมบัติในเทวโลก๗๑ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๓๔ ครั้งและได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์ โดยคณนานับไม่ถ้วน เราขึ้นปราสาท คือธรรมแล้ว เข้าเรือนอันว่างเปล่าอยู่ในศาสนาของพระศากยบุตรตามปรารถนาในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้ทำกรรมใดในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งกุฎีไม้อ้อ เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ...พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระนฬกุฏิกทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ นฬกุฏิกทายกเถราปทาน.