๖. ฆตมัณฑทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

สุจินฺติตํ ภควนฺตํ โลกเชฏฺฐํ นราสภํ

อุปวิฏฺฐํ มหารญฺญํ วาตาพาเธน ปีฬิตํ ฯ

ทิสฺวา จิตฺตํ ปสาเทตฺวา ฆตมณฺฑํ อุปานยึ

กตตฺตา อุปจิตตฺตา ๑ จ คงฺคา ภาคีรสี อยํ ฯ

มหาสมุทฺทา จตฺตาโร ฆตํ สมฺปชฺชเร มม

อยญฺจ ปฐวี โฆรา อปฺปมาณา อสงฺขยา ฯ

มม สงฺกปฺปมญฺญาย ภวนฺติ ๒ เต มธุสกฺขรา

จตุทฺทิสา ๓ อิเม รุกฺขา ปาทปา ธรณีรุหา ฯ

มม สงฺกปฺปมญฺญาย กปฺปรุกฺขา ภวนฺติ เต

ปญฺญาสกฺขตฺตุํ เทวินฺโท เทวรชฺชมการยึ ฯ

เอกปญฺญาสกฺขตฺตุญฺจ จกฺกวตฺติ อโหสหํ

ปเทสรชฺชํ วิปุลํ คณนาโต อสงฺขยํ ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทานมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ฆตมณฺฑสฺสิทํ ผลํ ฯ

กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ

สฺวาคตํ วต เม อาสิ มม พุทฺธสฺส สนฺติเก

ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ฆตมณฺฑทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

ฆตมณฺฑทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. อาจิตตฺตา ฯ ๒ ม. ยุ. ภวเต มธุสกฺขรา ฯ ๓ ม. ยุ. จาตุทฺทีปา ฯ

เราเห็นพระผู้มีพระภาคผู้ทรงดำริดี เชษฐบุรุษของโลกประเสริฐกว่านรชน เสด็จเข้าป่าใหญ่ประชวรด้วยโรคลม จึงทำจิตให้เลื่อมใสนำกากเปรียงเข้าไปถวาย เพราะกุศลกรรมอันเราได้ทำและสั่งสมไว้แม่น้ำคงคานี้ และมหาสมุทรทั้ง ๔ ย่อมสำเร็จเปรียบเทียบกับเราและแผ่นดินอันกว้างใหญ่จะนับประมาณมิได้นี้ ดังจะรู้ความดำริของเรา ย่อมกลายเป็นน้ำผึ้งและน้ำตาลกรวด พฤกษชาติที่งอกงามอยู่บนแผ่นดินซึ่งมีอยู่ทั่วทั้งสี่ทิศนี้ ดังจะรู้ความดำริของเรา ย่อมกลายเป็นต้นกัลปพฤกษ์ไป เราได้เป็นจอมเทวดาเสวยราชสมบัติในเทวโลก ๕๐ ครั้ง ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๑ ครั้ง และได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์ โดยคณนานับมิได้ในกัปที่ ๙๔แต่กัปนี้ เราได้ให้ทานใดในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลยนี้เป็นผลแห่งกากเปรียง เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระฆตมัณฑทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ ฆตมัณฑทายกเถราปทาน.