๒. ปังสุกูลปูชกเถราปทาน เล่ม ๓๓

[๗] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เรา ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระตีณิกิงกณิปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ตีณิกิงกณิปุปผิยเถราปทานที่ ๑

๒. ปังสุกูลปูชกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปังสุกูลปูชกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาผ้าบังสุกุล

(ท่านพระปังสุกูลปูชกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๒} [๘] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ มีภูเขาลูกหนึ่งชื่ออุทัพพละ ที่ภูเขานั้นเราได้เห็นผ้าบังสุกุลจีวรห้อยอยู่บนยอดไม้[๙] ครั้งนั้น เราร่าเริง มีจิตยินดี เลือกเก็บเอาดอกกระดิ่งทอง ๓ ดอกมาบูชาผ้าบังสุกุลจีวร[๑๐] ด้วยกรรมที่ทำไว้ดีแล้วนั้นและด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ เราละร่างมนุษย์แล้วได้เข้าถึงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์[๑๑] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย

[๑๒-๑๔] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเรา ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระปังสุกูลปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ปังสุกูลปูชกเถราปทานที่ ๒

๓. โกรัณฑปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระโกรัณฑปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชารอยพระบาทด้วยดอกหงอนไก่

(ท่านพระโกรัณฑปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๘๓} [๑๕] เมื่อก่อน เรากับบิดาและปู่เป็นคนทำงานในป่า เลี้ยงชีพด้วยการฆ่าปศุสัตว์ กุศลกรรมของเราไม่มี[๑๖] พระอัครนายกของโลกพระนามว่าติสสะผู้มีพระปัญญาจักษุ ทรงแสดงรอยพระบาท ๓ รอยไว้ใกล้ที่อยู่ของเราด้วยทรงอนุเคราะห์[๑๗] เราเห็นรอยพระบาทของพระศาสดาพระนามว่าติสสะที่ทรงเหยียบไว้ จึงร่าเริง มีจิตยินดี ทำจิตให้เลื่อมใสในรอยพระบาท[๑๘] เราเห็นต้นหงอนไก่ขึ้นงอกงาม มีดอกบาน จึงเก็บใส่ผอบมา บูชารอยพระบาทอันประเสริฐสุด