๒. เอกสังขิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

๒. เอกสังขิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระเอกสังขิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการเป่าสังข์เป็นพุทธบูชา

(ท่านพระเอกสังขิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๒๒} [๑๓] ได้มีการสมโภชต้นพระมหาโพธิ์ของพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าวิปัสสี มหาชนมาชุมนุมบูชาต้นพระมหาโพธิ์อันสูงส่งกัน[๑๔] ต้นพระมหาโพธิ์ที่ควรบูชาเช่นนี้ของพระศาสดาพระองค์ใด พระศาสดาพระองค์นั้นจักเป็นผู้เว้นจากความเศร้าโศกใหญ่ มีปัญญา เป็นพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด[๑๕] ครั้งนั้น เราถือสังข์มาบำรุงพระโพธิพฤกษ์ เราเป่าสังข์ตลอดวันยังค่ำ ไหว้ต้นพระมหาโพธิ์อันสูงส่งแล้ว[๑๖] กรรมที่เราได้ทำในเวลาก่อนจะตายส่งผลให้เราเข้าถึงเทวโลก ซากศพของเราตกไปแล้ว เรารื่นรมย์อยู่ในเทวโลก[๑๗] ดนตรี ๖๐,๐๐๐ ยินดี ร่าเริง บันเทิง บำรุงเราอยู่ทุกเมื่อ นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา

[๑๘] ในกัปที่ ๗๑ เราได้เป็นพระราชาพระนามว่าสุทัสสนะ เป็นใหญ่อยู่ในชมพูทวีป มีมหาสมุทรทั้ง ๔ เป็นขอบเขต[๑๙] ครั้งนั้น ดนตรี ๘๐๐ แวดล้อมเราตลอดเวลา เราเสวยผลกรรมของตน นี้เป็นผลแห่งการบำรุง

[๒๐] เราเข้าถึงกำเนิดใด ๆ คือ จะเป็นเทวดาหรือเป็นมนุษย์ก็ตาม ในกำเนิด นั้น ๆ แม้เรายังอยูในครรภ์ของมารดากลองก็ประโคม อยู่ตลอดเวลา[๒๑] เพราะอุปัฏฐากพระสัมพุทธเจ้า เราได้เสวยสมบัติแล้ว เป็นผู้บรรลุบทอันไม่หวั่นไหว เป็นบทอันเกษม ไม่มีมลทิน ไม่ตาย[๒๒] ในกัปที่ ๙๑ แต่กัปนี้ เราได้ทำกรรมใดไว้ในกาลนั้น ด้วยผลกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๒๓-๒๕] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเรา ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระเอกสังขิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้วด้วย ประการฉะนี้แล

จบ เอกสังขิยเถราปทานที่ ๒

๓. ปาฏิหิรสัญญกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปาฏิหิรสัญญกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งความเลื่อมใสในปาฏิหาริย์

(ท่านพระปาฎิหิรสัญญกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๒๓} [๒๖] ครั้งนั้น พระพิชิตมารผู้สมควรรับเครื่องบูชาพระนามว่าปทุมุตตระ ได้เสด็จเข้าไปยังพระนครพร้อมทั้งภิกษุสงฆ์ผู้สำรวมอินทรีย์แล้วจำนวน ๑๐๐,๐๐๐ รูป