๘. ญาณสัญญกเถราปทาน (๑๒๘) เล่ม ๓๒

ปพฺพเต หิมวนฺตมฺหิ วสามิ ปพฺพตนฺตเร

ปุฬินํ โสภนํ ทิสฺวา พุทฺธเสฏฺฐํ อนุสฺสรึ.

ข้าพเจ้าอยู่ในระหว่างภูเขา ที่ภูเขาหิมพานต์ ได้เห็นกองทรายงดงามแล้ว หวนระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด

ญาเณ อุปนิธา <759> นตฺถิ สงฺคามํ <760> นตฺถิ สตฺถุโน

สพฺพธมฺมํ อภิญฺญาย ญาเณน อธิมุจฺจติ.

การเปรียบเทียบในพระญาณไม่มี สงคราม(คือการปรุงแต่ง)ไม่มีแก่พระศาสดา พระศาสดาทรงรู้ธรรมทั้งปวงแล้ว ตัดสินใจด้วยพระญาณ

นโม เต ปุริสาชญฺญ นโม เต ปุริสุตฺตม

ญาเณน เต สโม นตฺถิ ยาวตา ญาณมุตฺตมํ.

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นบุรุษอาชาไนย ข้าพระองค์ขอนอบน้อมพระองค์ ข้าแต่พระองค์ทรงเป็นผู้สูงสุดแห่งบุรุษ ขอนอบน้อมพระองค์ ผู้ที่จะเสมอด้วยพระญาณของพระองค์ไม่มี ตราบเท่าที่พระญาณสูงสุดของพระองค์ยังมีอยู่

ญาเณ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ

อวเสเสสุ กปฺเปสุ กุสลํ กริตํ <761> มยา.

ข้าพเจ้าทำจิตให้เลื่อมใสในพระญาณแล้ว บันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดกัปหนึ่ง ในกัปทั้งหลายที่เหลือ ข้าพเจ้าทำกุศลไว้แล้ว

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ อญฺญมลภึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ญาณสญฺญายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ความทรงจำไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความทรงจำในพระญาณ

อิโต เตสตฺตติกปฺเป <762> เอโก ปุฬินปุปฺผิโย

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๗๓ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งพระนามว่าปุฬินปุปผิยะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐ

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ญาณสญฺญิโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ญาณสญฺญิกตฺเถรสฺส อปทานํ อฏฺฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระญาณสัญญิกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ญาณสัญญิกเถราปทานที่ ๘ จบ