๖. วกุลปุปผิยเถราปทาน (๒๒๖) เล่ม ๓๒

นารโท <972> อิติ เม นามํ กสฺสโป อิติ มํ วิทู

อทฺทสํ สมณานคฺคํ วิปสฺสึ เทวสกฺกตํ.

ชนทั้งหลายรู้จักชื่อข้าพเจ้าว่านารทะ รู้จักข้าพเจ้าว่ากัสสปะ โดยโคตร ข้าพเจ้าได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้เลิศกว่าสมณะทั้งหลาย ซึ่งเทวดาสักการะแล้ว

อนุพฺยญฺชนธรํ พุทฺธํ อาหุตีนํ ปฏิคฺคหํ

วกุลปุปฺผํ <973> ปคฺคยฺห พุทฺธสฺส อภิโรปยึ.

ทรงไว้ซึ่งอนุพยัญชนะ ผู้สมควรรับเครื่องบูชา ข้าพเจ้าจึงยกประคองดอกพิกุลขึ้นบูชาพระพุทธเจ้า

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ <974>

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

จตุสตฺตติโต กปฺเป โรมโส นาม ขตฺติโย

อามุตฺตมาลาภรโณ <975> สโยคฺคพลวาหโน.

ในกัปที่ ๗๔ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นกษัตริย์พระนามว่าโรมสะ ทรงเครื่องประดอกไม้ มียาน กำลังพล และพาหนะพรั่งพร้อม

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา วกุลปุปฺผิโย <976> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

วกุลปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระวกุลปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

วกุลปุปผิยเถราปทานที่ ๖ จบ