๘. มิญชวฏังสกิยเถราปทาน (๒๒๘) เล่ม ๓๒

นิพฺพุเต โลกนาถมฺหิ สิขิมฺหิ วทตํ วเร

วฏํสเกหิ อากิณฺณํ โพธิปูชํ อกาสหํ ฯ

เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ ปูชมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ โพธิปูชายิทํ ผลํ ฯ

อิโต ฉพฺพีสติกปฺเป อหุ เมฆพฺภนามโก

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา มิญฺชวฏํสกิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

มิญฺชวฏํสกิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ตโต ฯ ยุ ... สมารูโฬฺห ฯ

เมื่อพระโลกนาถ พระนามว่าสิขี ผู้ประเสริฐกว่าบรรดาเจ้าลัทธิ เสด็จนิพพานแล้ว เราได้ทำการบูชาโพธิพฤกษ์ อันเกลื่อนกล่นด้วยมาลัยประดับศีรษะ ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ เราได้ทำการบูชาใด ในกาลนั้น ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาโพธิพฤกษ์ ในกัลปที่ ๒๖ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ (พระองค์หนึ่ง) ทรงพระนามว่าเมฆัพภะ ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระมิญชวฏังสกิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ มิญชวฏังสกิยเถราปทาน.