๗. มธุปิณฑิกเถราปทาน (๙๗) เล่ม ๓๒

วิวเน ๑ กานเน ทิสฺวา อปฺปสทฺเท นิรากุเล

สิทฺธตฺถํ อิสินํ เสฏฺฐํ อาหุตีนํ ปฏิคฺคหํ ฯ

นิพฺพุติตํ ๒ มหานาคํ นิสภาชานิยํ ยถา

โอสธีว ๓ วิโรจนฺตํ เทวสงฺฆนมสฺสิตํ ฯ

วิตฺติ เม ปาหุนา ตาว ญาณํ อุปฺปชฺชิ ตาวเท

วุฏฺฐิตสฺส สมาธิมฺหา มธธ ทตฺวาน สตฺถุโน ฯ

สิทฺธตฺถสฺส ภควโต วิปปสนฺเนน เจตสา

วนฺทิตฺวา สิรสา ๔ ปาเท ปกฺกามึ ปาจินามุโข ฯ

จตุตฺตึสมฺหิ กปฺปมฺหิ ราชา อาสึ สุทสฺสโน

มธุภึเสหิ สวติ โภชนมฺหิ จ ตาวเท

มธุวสฺสํ ปวสฺสิตฺถ ปุพฺพกมฺมสฺสิทํ ผลํ ฯ

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ มธธ อททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ มธุทานสฺสิทํ ผลํ ฯ

จตุตฺตึเส อิโต กปฺเป จตฺตาโร เต สุทสฺสนา

สตฺตรตนสมฺปนฺนา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม ฯ

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา มธุปิณฺฑิโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

มธุปิณฺฑิกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

อฏฺฐมํ เสนาสนทายกตฺเถราปทานํ (๙๘)

๑ โป. วิวิเต ฯ ม. วิปิเน ฯ ๒ ม. ยุ. นิพฺพุตตฺตํ ฯ ๓ ม. ยุ. โอสธึว ฯ

๔ ม. ยุ. สตฺถุโน ฯ

ความยินดีเป็นอันมากได้มีแก่เรา เพราะได้เห็นพระผู้มีพระภาคพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้ประเสริฐกว่าบรรดาฤาษี ผู้สมควรรับเครื่องบูชา ผู้ดับแล้วเป็นมหานาค ผู้องอาจดังม้าอาชาไนย ผู้รุ่งโรจน์เหมือนดาวประกายพฤกษ์อันหมู่เทวดานมัสการอยู่ ในป่าชัฏสงัดเสียงไม่อากูล ญาณเกิดขึ้นแล้วในขณะนั้น เราได้ถวายน้ำผึ้งแด่พระศาสดาผู้เสด็จออกจากสมาธิ เรามีใจผ่องใสถวายบังคมพระบาทของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าสิทธัตถะ ด้วยเศียรเกล้า แล้วบ่ายหน้ากลับไปทางทิศประจิม ในกัลปที่ ๓๔ แต่กัลปนี้ เราได้เป็นพระราชาพระนามว่าสุทัสสนะ ในกาลนั้น น้ำผึ้งออกจากรากไม้ไหลลงในโภชนาหารของเรา ฝนน้ำผึ้งตกลง นี้เป็นผลแห่งบุรพกรรมในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายน้ำผึ้งใดในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้นเราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายน้ำผึ้ง ในกัลปที่ ๓๔ แต่กัลปนี้ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๔ พระองค์ มีพระนามว่าสุทัสสนะ ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระมธุปิณฑิกเถระได้กล่าวพระคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ มธุปิณฑิกเถราปทาน.