๒. โกลทายกเถราปทาน เล่ม ๓๓

นัยว่า ท่านพระวิเภทกพีชิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ วิเภทกพีชยเถราปทานที่ ๑

๒. โกลทายกเถราปทาน

บุพประวัติของพระโกลทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายพุทรา

(ท่านพระโกลทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๒} [๘] ครั้งนั้น เรานุ่งหนังเสือ ห่มผ้าเปลือกไม้ ใช้หาบใส่ลูกพุทรา จนเต็มแล้วหาบมายังอาศรม[๙] ในกาลนั้น พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขีประทับอยู่พระองค์เดียวไม่มีเพื่อน ทรงทำโลกให้โชติช่วงอยู่ตลอดกาลทั้งปวง เสด็จเข้ามายังอาศรมของเรา[๑๐] เราทำจิตของตนให้เลื่อมใสและถวายบังคมพระพุทธเจ้าผู้มีวัตรอันงามแล้ว ได้ใช้มือทั้งสองกอบพุทราถวายแด่พระพุทธเจ้า[๑๑] ในกัปที่ ๓๑ แต่กัปนี้ เราได้ถวายพุทราใดไว้ในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายพุทรา[๑๒-๑๔] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระโกลทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ โกลทายกเถราปทานที่ ๒

๓. เวลุวผลิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระเวลุวผลิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายมะตูม

(ท่านพระเวลุวผลิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๓๓} [๑๕] เราสร้างอาศรมไว้อย่างสวยงามใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา อาศรมนั้นเกลื่อนไปด้วยต้นมะตูม เป็นที่รวมหมู่ไม้นานาชนิด[๑๖] เราเห็นผลมะตูมมีกลิ่นหอมจึงระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด เราทั้งยินดีทั้งสลดใจเอาลูกมะตูมใส่หาบจนเต็ม[๑๗] ได้เข้าไปเฝ้าพระพุทธเจ้าพระนามว่ากกุสันธะ แล้วถวายลูกมะตูมสุกแด่พระองค์ผู้ทรงเป็นเนื้อนาบุญ เป็นนักปราชญ์ด้วยใจอันผ่องใส[๑๘] ในกัปนี้เอง เราได้ถวายลูกมะตูมสุกใดไว้ในกาลนั้น ด้วยการถวายลูกมะตูมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายมะตูม[๑๙-๒๑] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล