๔. เอกาสนิยเถราปทาน (๑๑๔) เล่ม ๓๒

วรุโณ นาม นาเมน เทวราชา อหํ ตทา

อุปฏฺฐเปสึ สมฺพุทฺธํ สโยคฺคพลวาหโน ฯ

นิพฺพุเต โลกนาถมฺหิ อตฺถทสฺสิทิปทุตฺตเม ๑

ตุริยํ สพฺพมาทาย อคมํ โพธิมุตฺตมํ ฯ

วาทิเตน จ นจฺเจน สพฺพตาฬสมาหิโต ๒

สมฺมุขา วิย สมฺพุทฺธํ อุปฏฺฐึ โพธิมุตฺตมํ ฯ

อุปฏฺฐหิตฺวา ตํ โพธึ ธรณีรูหปาทปํ

ปลฺลงฺกํ อาภุชิตฺวาน ตตฺถ กาลํ กโต อหํ ฯ

สกกมฺมาภิรทฺโธหํ ปสนฺโน โพธิมุตฺตเม

เตน จิตฺตปฺปสาเทน นิมฺมานํ อุปปชฺชหํ ฯ

สฏฺฐี ตุริยสหสฺสานิ ปริวาเรนฺติ มํ สทา

มนุสฺเสสุ จ เทเวสุ วตฺตมานํ ภวาภเว ฯ

ติธคฺคี ๓ นิพฺพุตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา

ธาเรมิ อนฺติมํ เทหํ สมฺมาสมฺพุทฺธสาสเน ฯ

สุพาหุ นาม นาเมน จตุตฺตึสาสุ ขตฺติยา

สตฺตรตนสมฺปนฺนา ปญฺจกปฺปสเต อิโต ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เอกาสนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

เอกาสนิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

ปญฺจมํ สุวณฺณปุปฺผิยตฺเถราปทานํ (๑๑๕)

๑ ม. ยุ. เสนาสาวิมฺหิตา อหุ ฯ ๒ ม. ปทมุทฺธริ จกฺขุมา ฯ

๑ ม. ยุ. อตฺถทสฺสีนรุตฺตเม ฯ ๒ ม. ยุ. สมฺมตาฬสมาหิโต ฯ ๓ ม. ยุ. ติวิธคฺคี ฯ

ในกาลนั้น เราเป็นท้าวเทวราชมีนามชื่อว่าวรุณ พร้อมด้วยยาน พลทหารและพาหนะ บำรุงพระสัมพุทธเจ้า เมื่อพระโลกนาถพระนามว่าอัตถทัสสีผู้สูงสุดกว่าสัตว์เสด็จนิพพานแล้ว เราได้ถือเอาดนตรีทั้งปวงไปประโคมไม้โพธิ์อันอุดม เราประกอบด้วยการประโคม การฟ้อนรำ และกังสดานทุกอย่าง บำรุงไม้โพธิพฤกษ์อันอุดมดังบำรุงพระสัมพุทธเจ้าเฉพาะพระพักตร์ ครั้นบำรุงโพธิพฤกษ์อันงอกขึ้นที่ดินดื่มรสด้วยรากนั้นแล้ว นั่งคู้บัลลังก์ แล้วทำกาลกิริยา ณ ที่นั้นเอง เราปรารภกรรมของตน เลื่อมใสในโพธิพฤกษ์อันอุดม ได้เข้าถึงยังชั้นนิมมานรดีด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้นดนตรี ๖ หมื่น แวดล้อมเราทุกเมื่อ เป็นไปในภพน้อยใหญ่ ทั้งในมนุษย์และในเทวดา ไฟ ๓ กองของเราดับแล้ว ภพทั้งปวงเราถอนขึ้นได้แล้ว เราทรงกายที่สุดในศาสนาของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในกัลปที่๕๐๐ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิจอมกษัตริย์ ๓๔ พระองค์ มีพระนามชื่อว่า สุพาหุ ทรงสมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ คุณวิเศษเหล่านี้คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้วพระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระเอกาสนิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ เอกาสนิยเถราปทาน.