๕. สุวรรณปุปผิยเถราปทาน (๑๑๕) เล่ม ๓๒

วิปสฺสี นาม ภควา โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

นิสินฺโน ชนกายสฺส เทเสสิ อมตํ ปทํ ฯ

ตสฺสาหํ ธมฺมํ สุตฺวาน ทิปทินฺทสฺส ตาทิโน

โสวณฺณปุปฺผานิ จตฺตาริ พุทฺธสฺส อภิโรปยึ ฯ

สุวณฺณฉทนํ อาสิ ยาวตา ปริสา ตทา

พุทฺธาภา จ สุวณฺณาภา อาโลโก วิปุโล อหุ ฯ

อุทคฺคจิตฺโต สุมโน เวทชาโต กตญฺชลี

ปีติสญฺชนโน ๑ เตสํ ทิฏฺฐธมฺมสุขาวโห ฯ

อายาจิตฺวาน สมฺพุทฺธํ วนฺทิตฺวาน จ สุพฺพตํ

ปาโมชฺชํ ชนยิตฺวาน สกํ ภวนุปาวิสึ ฯ

ภวนํ ๒ อุปวิฏฺโฐหํ พุทฺธเสฏฺฐํ อนุสฺสรึ

เตน จิตฺตปฺปสาเทน ตุสิตํ อุปปชฺชหํ ฯ

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ ฯ

โสฬสาสึสุ ราชาโน เนมิสมฺมตนามกา

เตตาฬีเส อิโต กปฺเป จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุวณฺณปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ

สุวณฺณปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

๑ ม. ยุ. วิตฺติสญฺชนโน ฯ ๒ ม. ยุ. ภวเน ฯ

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าวิปัสสี เชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐกว่านระประทับนั่งแสดงอมตบทแก่หมู่ชนอยู่ เราฟังธรรมของพระองค์ผู้เป็นจอมสัตว์คงที่แล้ว ได้โปรยดอกไม้ทอง ๔ ดอก บูชาแด่พระพุทธเจ้า ดอกไม้ทองนั้นกลายเป็นหลังคาทองบังร่มตลอดทั่วบริษัท ในกาลนั้น รัศมีของพระพุทธเจ้าและรัศมีทองรวมเป็นแสงสว่างอันไพบูลย์ เรามีจิตเบิกบานดีใจ เกิดโสมนัส ประนมกรอัญชลี เกิดปีติ เป็นผู้นำความสุขในปัจจุบันมาให้แก่ชนเหล่านั้น เราทูลวิงวอนพระสัมพุทธเจ้าและถวายบังคมพระองค์ผู้มีวัตรงาม ยังความปราโมทย์ให้เกิดแล้ว กลับเข้าสู่ภพของตนครั้นกลับเข้าสู่ภพแล้ว ยังระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุดอยู่ ด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้น เราได้เข้าถึงชั้นดุสิต ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ทองใด ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลยนี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา ในกัลปที่ ๔๓ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิราช ๑๖ พระองค์ ทรงพระนามว่าเนมิสมมต มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้วพระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระสุวรรณปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ สุวรรณปุปผิยเถราปทาน.