๗. พุทธสัญญกเถราปทาน (๑๑๗) เล่ม ๓๒

[๕๓] ข้าพระองค์เสวยสมบัติทั้งในเทวดาทั้งในมนุษย์แล้ว ละความ ชนะและความแพ้แล้วบรรลุถึงฐานะอันไม่หวั่นไหว[๕๔] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ ข้าพระองค์บูชาพระจิตกาธานด้วยดอกไม้ใด ด้วยกรรมนั้น ข้าพระองค์ไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระจิตกาธาน[๕๕] ในกัปที่ ๒๙ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๖ พระองค์ มีพระนามชื่อว่าอุคคตะ มีกำลังมาก

[๕๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพระองค์ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพระองค์ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระจิตกปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ จิตกปูชกเถราปทานที่ ๖

๗. พุทธสัญญกเถราปทาน

บุพประวัติของพระพุทธสัญญกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการประกาศพุทธานุภาพ

(ท่านพระพุทธสัญญกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๑๙} [๕๗] เมื่อคราวที่พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าวิปัสสีผู้เลิศในโลกทรง ปลงพระชนมายุสังขารแล้ว พื้นแผ่นดินและน้ำก็ไหวสะเทือน ฟ้าก็คะนอง

[๕๘] แม้วิมานของเราที่ทั้งสูง กว้าง ยาว สะอาด งดงาม ยัง ไหวสะเทือนในเพราะพระพุทธเจ้าทรงปลงพระชนมายุสังขาร

[๕๙] เมื่อวิมานไหวสะเทือนแล้ว ความสะดุ้งก็เกิดขึ้นแก่เราว่า “เกิดเหตุอะไรหนอ แสงสว่างอันไพบูลย์ได้มีแล้วเพื่ออะไร”

[๖๐] ท้าวเวสสวัณเสด็จมา ณ ที่นี้แล้ว ยังมหาชนให้หายความเศร้าโศกว่า “ภัยที่จะเกิดแก่สัตว์ไม่มี ท่านทั้งหลายจงมีความตั้งใจเคารพเถิด

[๖๑] พระพุทธเจ้าน่าอัศจรรย์หนอ พระธรรมน่าอัศจรรย์หนอ ความ ถึงพร้อมแห่งพระศาสดาของเราทั้งหลาย น่าอัศจรรย์หนอ เมื่อ พระพุทธเจ้าทรงอุบัติขึ้นแล้ว แผ่นดินจึงได้ไหวสะเทือน”[๖๒] เราประกาศพุทธานุภาพแล้ว จึงบันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดกัป ในกัปที่เหลือเราได้ทำกุศลไว้แล้ว

[๖๓] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้สัญญาใดในกาลนั้น ด้วยสัญญานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งสัญญาในพระพุทธเจ้า

[๖๔] ในกัปที่ ๑๔ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้มีความเพียร มีพระนามว่าสมิตะ มีกำลังมาก

[๖๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แล

นัยว่า ท่านพระพุทธสัญญกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ พุทธสัญญกเถราปทานที่ ๗

๘. มัคคสัญญกเถราปทาน

บุพประวัติของพระมัคคสัญญกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบอกทางให้แก่พระสาวก

(ท่านพระมัคคสัญญกเถระได้กราบทูลบุพประวัติของตนว่า)

{๑๒๐} [๖๖] พระสาวกทั้งหลายของพระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ จาริกไปในป่า เกิดหลงทาง จึงเที่ยวไปในป่าใหญ่เหมือนคนตาบอด[๖๗] บุตรของพระมุนีเหล่านั้นระลึกถึงพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่า ปทุมุตตระผู้เป็นนายกของโลก หลงทางอยู่ในป่าใหญ่[๖๘] ข้าพระองค์เป็นเทพบุตรลงจากวิมานมาในสำนักของภิกษุ บอก หนทางและได้ถวายโภชนาหารแก่ภิกษุเหล่านั้น[๖๙] ข้าแต่พระองค์ผู้จอมมนุษย์ พระโลกเชษฐ์ผู้องอาจในหมู่นรชน ด้วยผลกรรมนั้น ข้าพระองค์มีอายุได้ ๗ ขวบโดยกำเนิดก็ได้บรรลุพระอรหัตแล้ว[๗๐] ในกัปที่ ๕๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๒ พระองค์ มีพระนามว่าสจักขุ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ[๗๑] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพระองค์ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพระองค์ทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระมัคคสัญญกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ มัคคสัญญาเถราปทานที่ ๘