๓. อุปลหัตถิยเถราปทาน (๑๐๓) เล่ม ๓๒

ติวรายํ นิวาสีหํ อโหสึ มาลิโก ตทา

อทฺทสํ วิรชํ พุทฺธํ สิทฺธตฺถํ โลกปูชิตํ. <685>

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นช่างดอกไม้อาศัยอยู่ในติวรานคร ได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส ที่ชาวโลกบูชาแล้ว

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน ปุปฺผหตฺถํ มทาสหํ

ยตฺถ ยตฺถุปปชฺชามิ ตสฺส กมฺมสฺส วาหสา.

จึงมีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้ถวายดอกไม้(ดอกอุบล)กำหนึ่ง เพราะอำนาจแห่งกรรมนั้น ข้าพเจ้าอุบัติในภพใด ๆ

อนุโภมิ ผลํ อิฏฺฐํ ปุพฺเพ สุกตมตฺตโน

ปริกฺขิตฺโต สุมลฺเลหิ ปุปฺผทานสฺสิทํ ผลํ.

ในภพนั้น ๆ ข้าพเจ้าเสวยผลที่น่าปรารถนา ที่ตนทำไว้ดีแล้วในปางก่อน แวดล้อมด้วยดอกไม้อย่างดี นี้เป็นผลแห่งการถวายดอกไม้

จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ <686> ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

จตุนวุเต อุปาทาย ฐเปตฺวา วตฺตมานกํ

ปญฺจ ราชสตา ตตฺถ นชฺชุปสมสนามกา <687>

เว้นกัปปัจจุบัน นับถอยหลังไป ๙๔ กัป ในครั้งนั้น ได้เป็นพระราชา ๕๐๐ ชาติ มีพระนามว่านัชชุปมะ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อุปฺปลหตฺถิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

อุปฺปลหตฺถิยตฺเถรสฺสาปทานํ ตติยํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระอุปปลหัตถิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

อุปปลหัตถิยเถราปทานที่ ๓ จบ