๗. ชวหังสกเถราปทาน (๒๖๗) เล่ม ๓๒

จนฺทภาคานทีตีเร อาสึ วนจโร ตทา.

สิทฺธตฺถํ อทฺทสํ พุทฺธํ คจฺฉนฺตํ อนิลญฺชเส.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นพรานป่าอาศัยอยู่ใกล้ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา ข้าพเจ้าได้เห็นพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ เสด็จเหาะไปในอากาศ

อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน อุลฺโลเกนฺโต มหามุนึ

สกํ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา อภิวนฺทึ โลกนายกํ <1034> .

ข้าพเจ้าประคองอัญชลีแลดูพระมหามุนีอยู่ ทำจิตของตนให้เลื่อมใสแล้ว ได้ถวายอภิวาทพระองค์ผู้ทรงเป็นผู้นำสัตว์โลก

จตุนฺนวุเต อิโต กปฺเป ยํ อวนฺทึ นราสภํ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ วนฺทนาย อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายอภิวาทพระผู้องอาจกว่านรชน จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายอภิวาท

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ชวหํสโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ชวหํสกตฺเถรสฺส อปทานํ สตฺตมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระชวหังสกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ชวหังสกเถราปทานที่ ๗ จบ