๒. ปุฬินปูชกเถราปทาน (๓๒๒) เล่ม ๓๒

กกุธํ วิลสนฺตํว นิสภาชานิยํ ยถา

โอสธึว วิโรจนฺตํ โอภาสนฺตํ นราสภํ.

พระศาสดาผู้องอาจกว่านรชน สว่างไสวเหมือนดอกรกฟ้า สง่างามอยู่เหมือนม้าอาชาไนย ผู้องอาจ ดุจดาวประกายพรึกรุ่งโรจน์อยู่

อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน อวนฺทึ สตฺถุโน อหํ

สตฺถารํ ปริวณฺเณสึ สกกมฺเมน โตสยึ. <1134>

ข้าพเจ้าจึงได้ประคองอัญชลี กราบไหว้พระศาสดา สรรเสริญพระศาสดา พอใจการกระทำของตน

สุสุทฺธํ ปุฬินํ คยฺห คตมคฺเค สโมกิรึ

อุจฺฉงฺเคน คเหตฺวาน วิปสฺสิสฺส มเหสิโน.

ข้าพเจ้าหยิบทรายขาวบริสุทธิ์กำมือหนึ่ง ใส่ห่อพกมาโปรยลงที่ทางเสด็จดำเนิน ของพระศาสดาพระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

ตโต อุปฑฺฒปุฬินํ วิปฺปสนฺเนน เจตสา

ทิวาวิหาเร โอสิญฺจึ ทิปทินฺทสฺส ตาทิโน.

แต่นั้น ข้าพเจ้ามีใจผ่องใสแบ่งทรายครึ่งหนึ่ง โปรยลงในที่พักกลางวันของพระองค์ ผู้เป็นจอมแห่งเทวดาและมนุษย์ ผู้คงที่

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ปุฬินํ ยํ อสิญฺจิหํ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุฬินสฺส อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้โปรยทรายไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการโปรยทราย

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุฬินปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ปุฬินปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ ทุติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปุฬินปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ปุฬินปูชกเถราปทานที่ ๒ จบ