๖. สัมปสาทิกเถราปทาน (๓๐๖) เล่ม ๓๒

นโม เต พุทฺธวีรตฺถุ วิปฺปมุตฺโตสิ สพฺพธิ

พฺยสนมฺหิ อนุปฺปตฺโต ตสฺส เม สรณํ ภว.

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นพุทธวีรเจ้า ขอนอบน้อมแด่พระองค์ พระองค์หลุดพ้นแล้วในที่ทั้งปวง ข้าพระองค์เป็นผู้ถึงความวิบัติ ขอพระองค์ได้โปรดเป็นที่พึ่งของข้าพระองค์ด้วยเถิด

สิทฺธตฺโถ ตสฺส พฺยากาสิ โลเก อปฺปฏิปุคฺคโล

มโหทธิสโม สํโฆ อปฺปเมยฺโย อนุตฺตโร.

พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ หาบุคคลเปรียบมิได้ในโลก ทรงพยากรณ์ข้าพระองค์ว่า พระสงฆ์ผู้เสมอด้วยมหาสมุทร ผู้ยอดเยี่ยม หาประมาณมิได้

ตตฺถ ตฺวํ วิรเช เขตฺเต อนนฺตผลทายเก

สํเฆ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา สุวีชํ วาป <1108> โรปย.

ท่านจงทำจิตให้เลื่อมใสในพระสงฆ์แล้ว จงหว่านปลูกพืชชนิดดีไว้ในพระสงฆ์นั้น ผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส เป็นเนื้อนาบุญที่ให้ผลไม่สิ้นสุด

อิทํ วตฺวาน สพฺพญฺญู โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

มเมว อนุสาสิตฺวา เวหาสตลมุคฺคมิ. <1109>

พระองค์เป็นพระสัพพัญญูผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน ครั้นตรัสดังนี้ ทรงพร่ำสอนข้าพเจ้าอย่างนี้แล้ว เสด็จเหาะขึ้นสู่อากาศ

อจิรํ คตมตฺตมฺหิ สพฺพญฺญุมฺหิ นราสเภ

มรณํ สมนุปฺปตฺโต ตุสิตํ อุปปชฺชหํ.

เมื่อพระสัพพัญญูผู้องอาจกว่านรชน พอเสด็จไปได้ไม่นาน ข้าพเจ้าก็สิ้นชีวิต แล้วได้ไปเกิดยังสวรรค์ชั้นดุสิต

ตทาหํ วิรเช เขตฺเต อนนฺตผลทายเก

สํเฆ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ.

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าทำจิตให้เลื่อมใส ในพระสงฆ์ผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส เป็นเนื้อนาบุญที่ให้ผลไม่สิ้นสุด แล้วบันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดกัปหนึ่ง

จตุนฺนวุเต อิโต กปฺเป ปสาทมลภึ ตทา.

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปสาทสฺส อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ความเลื่อมใสในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งความเลื่อมใส

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สมฺปสาทิโก <1110> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สมฺปสาทิกตฺเถรสฺส อปทานํ ฉฏฺฐํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสัมปสาทิกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สัมปสาทิกเถราปทานที่ ๖ จบ