๑. นฬมาลิยเถราปทาน เล่ม ๓๓

๔๘. นฬมาลิวรรค

๑. นฬมาลิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระนฬมาลิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายพวงดอกอ้อ

(ท่านพระนฬมาลิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๑} [๑] เราได้เห็นพระสัมพุทธเจ้าผู้มีพระฉวีวรรณดังทอง ผู้สมควรรับเครื่องบูชา เป็นนายกของโลก กำลังเสด็จไปทางชายป่าใหญ่[๒] เราหยิบพวงดอกอ้อและออกไปในทันที ได้พบพระสัมพุทธเจ้า ผู้ทรงข้ามโอฆะได้แล้ว ไม่มีอาสวะ ณ ที่นั้น[๓] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสได้บูชาพวงดอกอ้อแด่พระพุทธเจ้าผู้ทรงเป็นพระทักขิไณยบุคคล ผู้มีความเพียรใหญ่ ทรงอนุเคราะห์โลกทั้งสิ้น[๔] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาดอกไม้ไว้ ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๕] เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ถอนภพทั้งปวงขึ้นได้หมดแล้ว ตัดกิเลสเครื่องผูกขาดดังช้างตัดเชือกแล้ว เป็นผู้ไม่มีอาสวะอยู่[๖] การที่เราได้มาในสำนักของพระพุทธเจ้าของเรานี้เป็นการมาดีแล้วหนอ วิชชา ๓ เราได้บรรลุแล้วโดยลำดับ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราก็ได้ทำเสร็จแล้ว

[๗] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระนฬมาลิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ นฬมาลิยเถราปทานที่ ๑

๒. มณิปูชกเถราปทาน

บุพประวัติของพระมณิปูชกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยแก้วมณี

(ท่านพระมณิปูชกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๖๒} [๘] พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระผู้ทรงรู้จบธรรมทั้งปวง ใคร่ต่อความสงบ ตรัสรู้ด้วยพระองค์เองเสด็จไปในอากาศ[๙] สระใหญ่มีอยู่ในที่ไม่ไกลป่าหิมวันต์ ที่อยู่ของเราอันบุญกรรม ประกอบดีแล้วก็มีอยู่ใกล้สระนั้น

[๑๐] เราออกจากที่อยู่ได้เห็นพระผู้ทรงเป็นพระนายกของโลก ผู้ทรงรุ่งเรืองเหมือนต้นราชพฤกษ์ โชติช่วงเหมือนดังไฟลุกโพลง[๑๑] เราได้เห็นดอกไม้ชนิดหนึ่งที่มีในป่าเปลี่ยว จึงคิดที่จะบูชาพระนายกโลก จึงทำจิตของตนให้เลื่อมใสแล้วได้ถวายบังคมพระศาสดา