พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ฉัตตวรรค
๖. อนุโลมทายกเถราปทาน (๑๔๖) เล่ม ๓๒
Text layerBuddha’s wordsItems ๑๔๘ (Royal Thai)6/10 in ฉัตตวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ฉัตตวรรค อนุโลมทายกเถราปทาน (๑๔๖) (Royal Thai Volume 32 · Mahachula Volume 32 · Mahamakut Volume 71 · Chaloem Phrakiat Volume 32)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 32, pp. 303–304
[๒๕] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอุมมาปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ อุมมาปุปผิยเถราปทานที่ ๕
๖. อนุโลมทายกเถราปทาน
บุพประวัติของพระอนุโลมทายกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการทำไพทีโพธิพฤกษ์
(ท่านพระอนุโลมทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๔๘} [๒๖] เราได้ทำไพทีโพธิพฤกษ์แห่งพระมุนีพระนามว่าอโนมทัสสี เรา ใส่ก้อนปูนขาวแล้ว ได้ทำงานด้วยมือของตนเอง[๒๗] พระศาสดาพระนามว่าอโนมทัสสีผู้อุดมกว่านรชนทอดพระเนตร เห็นกุศลกรรมที่เราทำดีแล้วนั้น ประทับอยู่ในท่ามกลางภิกษุสงฆ์ ได้ตรัสพระคาถานี้ว่า[๒๘] “ด้วยกรรมคือการฉาบทาปูนขาวนี้และด้วยการตั้งเจตจำนงไว้ ผู้นี้จะได้เสวยสมบัติแล้ว จักทำที่สุดทุกข์ได้”
[๒๙] เราเป็นผู้มีสีหน้าผ่องใส มีจิตมีอารมณ์แน่วแน่ มีจิตมั่นคง ดำรงร่างกายนี้เป็นชาติสุดท้ายอยู่ในศาสนาแห่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้า[๓๐] ในกัปที่ ๑๐๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนามว่าสัมปัสสนะ บริบูรณ์ ไม่บกพร่อง มีกำลังมาก[๓๑] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอนุโลมทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ อนุโลมทายกเถราปทานที่ ๖
๗. มัคคทายกเถราปทาน
บุพประวัติของพระมัคคทายกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการทำหนทาง
(ท่านพระมัคคทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๔๙} [๓๒] พระสัมพุทธเจ้าผู้มีพระจักษุเสด็จขึ้นท่านํ้าแล้วเสด็จดำเนินไปป่า เราได้พบพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะมีพระลักษณะอัน ประเสริฐพระองค์นั้น[๓๓] เราถือเอาจอบและบุ้งกี๋มาปราบหนทางให้ราบเรียบ เราถวาย บังคมพระศาสดาแล้ว ทำจิตของตนให้เลื่อมใส
End of ๖. อนุโลมทายกเถราปทาน (๑๔๖)