๙. อปทานแห่งพระเถรีหนึ่งหมื่น เล่ม ๓๓

ทสสหัสสเถรีอปทานที่ ๙ (๒๙)

ว่าด้วยบุพจริยาของพระเถรี ๑๐,๐๐๐ รูป[๑๖๙] ในสี่อสงไขยแสนกัป พระ-

พิชิตมารผู้เป็นนายกของโลกพระนามว่าทีปังกร

เสด็จอุบัติขึ้นแล้ว พระพุทธทีปังกรมหาวีรเจ้าผู้

เป็นนายกชั้นพิเศษ ทรงพยากรณ์ว่า สุเมธบัณฑิต

กับนางสุมิตตามีสุขและทุกข์ร่วมกัน

เมื่อเสด็จเที่ยวทรงดูโลกกับทั้งเทวโลก

เสด็จเข้ามาสู่สมาคมแห่งหม่อมฉันทั้งหลาย ใน

การทรงพยากรณ์สุเมธบัณฑิตและนางสุมิตตานั้น

สุเมธบัณฑิตย่อมเป็นใหญ่กว่าชนทั้งปวง

ในสมาคมอนาคตแห่งหม่อมฉันทั้งหลาย ภรรยา

ทั้งหมด กล่าววาจาเป็นที่รักเป็นที่พอใจแห่งท่าน

ข้าแต่พระมหามุนี ทาน ศีลทั้งปวงและ

ภาวนาที่บำเพ็ญดีแล้ว ทานทั้งปวงนี้ คือ ของ

หอม ดอกไม้ เครื่องลูบไล้ ประทีป และทาน

วัตถุอันสำเร็จด้วยรัตนะ หม่อมฉันทั้งหลายบริจาคแล้วตลอดกาลนาน.

ข้าแต่พระมหามุนีฐานะอย่างใดอย่างหนึ่ง

หม่อมฉันทั้งหลายปรารภไว้แล้ว ทานทั้งปวง

พวกหม่อมฉันบริจาคแล้ว

ข้าแต่พระมหามุนี กุศลกรรมอย่างอื่น

และวัตถุเครื่องบริโภคเป็นของมนุษย์ หม่อมฉัน

ทั้งหลายทำไว้แล้ว หม่อมฉันทั้งหลายบริจาคทานทั้งปวงในพระมหามุนีตลอดกาลนาน

บุญเป็นมากหม่อมทั้งหลายทำแล้ว

ในสงสารมีชาติเป็นอเนก หม่อมฉันทั้งหลายได้

เสวยความเป็นอิสระ ท่องเที่ยวไปในภพน้อยภพ

ใหญ่.

ในภพนี้จึงเป็นภพหลัง หม่อมฉันเกิด

แล้วในนิเวศน์แห่งพระศากยบุตร พวกสตรีเกิดแล้วในสกุลต่าง ๆ งดงามดังนางฟ้า มีวรรณะ

เป็นที่ชอบใจ หม่อมฉันทั้งหลายมีลาภเป็นอย่าง

เลิศ ถึงยศแล้วได้รับบูชาสักการะแต่ชนทั้งปวง

หม่อมฉันทั้งหลายได้ข้าวน้ำและอาหาร ประชุมชนนับถือเสมอไป

ละอาคารสถานแล้วออกบวชยังไม่ทันถึง

ครึ่งเดือนก็ได้ถึงแล้วซึ่งความดับทุกข์ทั้งหมดด้วยกัน หม่อมฉันทั้งหลายได้ข้าว น้ำ ผ้า เสนาสนะและสรรพปัจจัยที่พวกทายกทายิกานำเข้ามาสักการะบูชาเสมอไป

หม่อมฉันทั้งหลายเผากิเลสทั้งหลายแล้ว

.... คำสอนของพระพุทธเจ้า หม่อมฉันทั้งหลาย

ทำเสร็จแล้ว.

ทราบว่า ภิกษุณีหนึ่งหมื่นมีพระยโสธราเถรีเป็นประธาน ได้กล่าวคาถาเหล่านี้ เฉพาะพระพักตร์พระผู้มีพระภาคเจ้า ด้วยประการฉะนี้แล.

จบทสสหัสสเถรีอปทาน

อัฏฐารสหัสสเถรีอปทานที่ ๑๐ (๓๐)

ว่าด้วยบุพจริยาของพระเถรี ๑๘,๐๐๐ รูป

[๑๗๐] ภิกษุณีที่มีสมภพในศากิยสกุล

๑๘,๐๐๐ มีพระยโสธราเถรีเป็นประธาน เข้าเฝ้า

พระสัมพุทธเจ้า ภิกษุณีทั้ง ๑๘,๐๐๐ ล้วนแต่ผู้มี

ฤทธิ์ ถวายบังคมพระยุคลบาทแห่งพระมุนี ได้

กราบทูลตามกำลังว่า

ข้าแต่พระมหามุนีผู้นายก หม่อมฉัน

ทั้งหลายมีชาติ ชรา พยาธิและมรณะสิ้นแล้ว

ย่อมถึงอมตบทอันสงบ ไม่มีอาสวะ ข้าแต่พระ

มหามุนีผู้เป็นนายกชั้นพิเศษ ประชาชนย่อมรู้

ความผิด คือ ความพลั้งพลาดที่มีในก่อนของ

หม่อมฉันทั้งปวง ขอพระองค์โปรดประทานอภัย

โทษแก่หม่อมฉันทั้งหลายเถิด.