๑. ตุวรัฏฐิทายกเถราปทาน (๒๔๑) เล่ม ๓๒

มิคลุทฺโท ปุเร อาสึ อรญฺเญ กานเน มหา <997>

ตํ ทิสฺวา รุธิรมาทาย <998> สํฆสฺส อททึ อหํ.

เมื่อก่อน ข้าพเจ้าเป็นนายพรานเนื้อ อาศัยอยู่ในป่าดงทึบ ข้าพเจ้าเห็นถั่วแดงนั้นแล้ว จึงได้นำมาถวายแด่พระสงฆ์

เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ทานมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ตุวรฏฺฐิสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายทานไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายก้อนถั่วแดง

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตุวรทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ตุวรทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระตุวรัฏฐิทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ตุวรัฏฐิทายกเถราปทานที่ ๑ จบ