๔. ตีณิกิงกณิปูชกเถราปทาน (๓๔๔) เล่ม ๓๒

หิมวนฺตสฺสาวิทูเร ภูตคโณ นาม ปพฺพโต

ตตฺถทฺทสํ ปํสุกูลํ ทุมคฺคมฺหิ วิลคฺคิตํ.

ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมพานต์ มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อภูตคณะ ข้าพเจ้าได้เห็นผ้าบังสุกุลคล้องอยู่บนยอดไม้ที่ภูเขานั้น

ตีณิ กิงฺกณิปุปฺผานิ โอจินิตฺวานหํ ตทา

หฏฺโฐ หฏฺเฐน จิตฺเตน ปํสุกูลํ อปูชยึ.

ขณะนั้น ข้าพเจ้าร่าเริง มีจิตเบิกบาน ได้เลือกเก็บดอกหงอนไก่ ๓ ดอกมาบูชาผ้าบังสุกุล

เอกตึเส อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ติณฺณํ ปุปฺผานิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายดอกไม้ ๓ ดอก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตีณิกิงฺกณิปูชโก <1227> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ตีณิกิงฺกณิปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ จตุตฺถํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระตีณิกิงกณิปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการ ฉะนี้

ตีณิกิงกณิปูชกเถราปทานที่ ๔ จบ