๓. ธชทายกเถราปทาน (๓๔๓) เล่ม ๓๒

ติสฺโส นาม อหุ สตฺถา โลกเชฏฺโฐ นราสโภ

ตโยปธิกฺขเย <1226> ทิสฺวา ธชํ อาโรปิตํ มยา.

ข้าพเจ้าเห็นความสิ้นไปแห่งอุปธิกิเลสทั้ง ๓ จึงให้ยกธงขึ้นบูชาพระศาสดาพระนามว่าติสสะ ผู้เจริญที่สุดในโลก ทรงองอาจกว่านรชน

เตน กมฺเมน สุกเตน เจตนาปณิธีหิ จ

ชหิตฺวา มานุสํ เทหํ ตาวตึสํ อคจฺฉหํ.

ด้วยกุศลกรรมที่ข้าพเจ้าได้ทำไว้นั้น และด้วยการตั้งเจตนาไว้มั่น ข้าพเจ้าละกายมนุษย์แล้ว ได้ไปเกิดยังสวรรค์ชั้นดาวดึงส์

สตานํ ตีณิกฺขตฺตุญฺจ เทวรชฺชมการยึ

สตานํ ปญฺจกฺขตฺตุญฺจ จกฺกวตฺตี อโหสหํ.

ข้าพเจ้าได้ครองเทวสมบัติตลอด ๓๐๐ ชาติ และได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๕๐๐ ชาติ

ปเทสรชฺชํ วิปุลํ คณนาโต อสงฺขิยํ

อนุโภมิ สกํ กมฺมํ ปุพฺเพ สุกตมตฺตโน.

และได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์นับชาติไม่ถ้วน ข้าพเจ้าได้เสวยกรรมของตนที่ทำไว้ดีแล้วในครั้งก่อน

เทฺวนวุเต อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ธชทานสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๒ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ทำกรรมไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายธง

อิจฺฉมาโน จหํ อชฺช สกานนํ สปพฺพตํ

โขมทุสฺเสน ฉาเทยฺยํ ตทา มยฺหํ กเต ผลํ.

วันนี้ ถ้าข้าพเจ้าปรารถนาก็จะพึงใช้ผ้าโขมะ ปกปิดแผ่นดินพร้อมทั้งป่าและภูเขาได้ นี้เป็นผลแห่งกรรมที่ข้าพเจ้าทำไว้ในครั้งนั้น

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ธชทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

ธชทายกตฺเถรสฺส อปทานํ ตติยํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระธชทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

ธชทายกเถราปทานที่ ๓ จบ