๕. นฬาคาริกเถราปทาน (๓๔๕) เล่ม ๓๒

หิมวนฺตสฺสาวิทูเร หาริโก นาม ปพฺพโต

สยมฺภู นารโท นาม รุกฺขมูเล วสี ตทา.

ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมพานต์ มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อหาริกะ

พระสยัมภูปัจเจกพุทธเจ้าพระนามว่านารทะ ประทับอยู่ที่โคนไม้ ในครั้งนั้น

นฬาคารํ กริตฺวาน ติเณน ฉาทยึ อหํ

จงฺกมํ โสธยิตฺวาน สยมฺภุสฺส อทาสหํ.

ข้าพเจ้าได้สร้างเรือนไม้อ้อ มุงด้วยหญ้า แผ้วถางที่จงกรมแล้ว ได้ถวายแด่พระสยัมภู

จตุทฺทสสุ กปฺเปสุ เทวโลเก รมึ อหํ

จตุสตฺตติกฺขตฺตุญฺจ เทวรชฺชมการยึ.

ในกัปที่ ๑๔ ข้าพเจ้ารื่นรมย์อยู่ในเทวโลก ได้ครองเทวสมบัติตลอด ๗๔ ชาติ

สตฺตสตฺตติกฺขตฺตุญฺจ <1228> จกฺกวตฺตี อโหสหํ

ปเทสรชฺชํ วิปุลํ คณนาโต อสงฺขิยํ.

ได้เกิดเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗๗ ชาติ และได้เป็นพระเจ้าประเทศราชอันไพบูลย์ นับชาติไม่ถ้วน

อุพฺพิทฺธํ ภวนํ มยฺหํ อินฺทลฏฺฐีว อุคฺคตํ

สหสฺสถมฺภํ อตุลํ วิมานํ สปฺปภสฺสรํ.

วิมานของข้าพเจ้าสูงลอยเด่น เหมือนสายรุ้ง วิมานของข้าพเจ้ามีเสา ๑,๐๐๐ ต้น มีสีเลื่อมประภัสสร (ไม่มีวิมานอื่นเสมอเหมือน)

เทฺว สมฺปตฺตี อนุโภตฺวา สุกฺกมูเลน โจทิโต

โคตมสฺส ภควโต สาสเน ปพฺพชึ อหํ.

ข้าพเจ้าเสวยสมบัติทั้ง ๒ แล้ว อันกุศลมูลตักเตือน จึงออกบวชในศาสนาของพระผู้มีพระภาคพระนามว่าโคดม

ปธานํ ปหิตตฺโตมฺหิ อุปสนฺโต นิรูปธิ

นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว.

ข้าพเจ้าเป็นผู้มีจิตเด็ดเดี่ยวเพื่อบำเพ็ญเพียร สงบระงับ ไม่มีอุปธิ ข้าพเจ้าตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างไม่มีอาสวะ ดุจช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นฬาคาริโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

นฬาคาริกตฺเถรสฺส อปทานํ ปญฺจมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระนฬาคาริกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

นฬาคาริกเถราปทานที่ ๕ จบ