๑. เสเรยยเถราปทาน (๑๒๑) เล่ม ๓๒

อชฺฌายิโก มนฺตธโร ติณฺณํ เวทาน ปารคู

อพฺโภกาเส ฐิโต สนฺโต อทฺทสํ โลกนายกํ ฯ

สีหํ ยถา วนจรํ พฺยคฺฆราชํว นิตฺตสํ

ติธปฺปภินฺน มาตงฺคํ กุญฺชรํว มเหสินํ ฯ

เสเรยฺยกํ คเหตฺวาน อากาเส อุกฺขิปึ อหํ

พุทฺธสฺส อานุภาเวน ปริวาเรนฺติ สพฺพโส ฯ

อธิฏฺฐหิ มหาวีโร สพฺพญฺญู โลกนายโก

สมนฺตา ปุปฺผฉทนํ โอกิรึสุ นราสภํ ฯ

ตโต สา ปุปฺผกญฺจุกา อนฺโตวณฺฏา พหิมุขา

สตฺตาหํ ฉทนํ กตฺวา ตโต อนฺตรธายถ ฯ

ตญฺจ อจฺฉริยํ ทิสฺวา อพฺภูตํ โลมหํสนํ

พุทฺเธ จิตฺตํ ปสาเทสึ สุคเต โลกนายเก ฯ

เตน จิตฺตปฺปสาเทน สุกฺกมูเลน โจทิโต

กปฺปานํ สตสหสฺสํ ทุคฺคตึ นูปปชฺชหํ ฯ

ปณฺณรสสหสฺสมฺหิ กปฺปานํ ปญฺจวีสเต

วิลามาลา สนามา จ ๑ จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา เสเรยฺยโก เถโร อิมา คาถาโย๔ อภาสิตฺถาติ ฯ

เสเรยฺยกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เราเป็นพราหมณ์ผู้เล่าเรียน ทรงจำมนต์ รู้จบไตรเพท ยืนอยู่ที่โอกาสแจ้งได้เห็นพระผู้มีพระภาคผู้นำของโลก เสด็จเที่ยวอยู่ในป่าดังราชสีห์ ไม่ทรงสะดุ้งกลัวดังพระยาเสือโคร่ง ทรงแสวงหาคุณอันใหญ่หลวง ดังช้างกุญชรมาตังคะซับมัน ๓ ครั้ง เราจึงหยิบเอาดอกไม้ซึกโยนขึ้นไป (บูชา)ในอากาศ ด้วยพุทธานุภาพ ดอกไม้ซึกทั้งหลายแวดล้อมอยู่โดยประการทั้งปวง พระสัพพัญญูมหาวีรเจ้าผู้นำของโลก ทรงอธิษฐานว่า จงเป็นหลังคาดอกไม้โดยรอบ ชนทั้งหลายได้บูชาพระนราสภ ในลำดับนั้นแผ่นดอกไม้นั้นมีขั้วข้างใน มีดอกข้างนอก เป็นเพดานบังร่มอยู่ตลอด๗ วันแล้วหายไปจากที่นั้น เราได้เห็นความอัศจรรย์อันไม่เคยมี น่าขนพองสยองเกล้านั้นแล้ว ยังจิตให้เลื่อมใสในพระพุทธสุคตเจ้า ผู้เป็นนายกของโลก ด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้น เราอันกุศลมูลตักเตือนแล้ว ไม่ได้เข้าถึงทุคติเลยตลอดแสนกัลป ในกัลปที่ ๑๕,๐๐๐ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๒๕ พระองค์ ทรงพระนามเหมือนกันว่าวิลามาลา มีพลมากคุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และแม้อภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้.

ทราบว่า ท่านพระเสเรยยกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล.

จบ เสเรยยกเถราปทาน.