๑. เสเรยยเถราปทาน (๑๒๑) เล่ม ๓๒

๑๓. เสเรยยกวรรค

๑. เสเรยยกเถราปทาน

บุพประวัติของพระเสเรยยกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกซึก

(ท่านพระเสเรยยกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๒๓} [๑] เราเป็นพราหมณ์ผู้เป็นปราชญ์ ทรงจำมนต์ จบไตรเพท อยู่ในที่กลางแจ้ง ได้เห็นพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้นายกของโลก[๒] เสด็จเที่ยวอยู่ในป่าดังราชสีห์ ไม่สะดุ้งกลัวดังพญาเสือโคร่ง ทรงแสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ดังข้างกุญชรมาตังคะที่ตกมัน ๓ แห่ง[๓] เราจึงหยิบเอาดอกไม้ซึกโยนขึ้นไปในอากาศ ด้วยพุทธานุภาพ ดอกไม้ซึกทั้งหลายแวดล้อมอยู่โดยประการทั้งปวง[๔] พระสัพพัญญูมหาวีรเจ้าผู้นายกของโลกทรงอธิษฐานว่า “จงเป็น หลังคาดอกไม้โดยรอบ” คนทั้งหลายจึงบูชาพระนราสภเจ้า[๕] ในลำดับนั้น แผ่นดอกไม้นั้นหันขั้วไว้ข้างใน หันดอกออกข้าง นอก เป็นหลังคาบังร่มอยู่ตลอด ๗ วัน แล้วหายไปจากที่นั้น[๖] เราได้เห็นความอัศจรรย์อันไม่เคยมี น่าขนพองสยองเกล้านั้น แล้ว จึงทำจิตให้เลื่อมใสในพระพุทธเจ้าผู้สุคต ผู้นายกของโลก[๗] ด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้น เราอันกุศลมูลตักเตือนแล้ว ไม่ได้เข้าถึง ทุคติเลยตลอดแสนกัป

[๘] ในกัปที่ ๑๕,๐๐๐ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๒๕ พระองค์ มี พระนามเหมือนกันว่าวิลามาลา มีกำลังมาก[๙] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระเสเรยยกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ เสเรยยกเถราปทานที่ ๑

๒. ปุปผถูปิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระปุปผถูปิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยสถูปดอกไม้

(ท่านพระปุปผถูปิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๒๔} [๑๐] มีภูเขาชื่อกุกกุระอยู่ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ เราเป็นพราหมณ์ ผู้รู้จบมนต์อยู่ในท่ามกลางภูเขานั้น[๑๑] ศิษย์ ๕,๐๐๐ คนแวดล้อมเราอยู่ทุกเมื่อ และศิษย์เหล่านั้นเป็นผู้ลุกขึ้นก่อน (นอนทีหลัง) แกล้วกล้าในมนต์ทั้งหลาย(มาแจ้งว่า)[๑๒] “พระพุทธเจ้าทรงอุบัติขึ้นแล้วในโลก ขอท่านจงทราบเถิดว่า พระองค์ทรงเจริญกว่าพวกเรา พระองค์มีพระพยัญชนะ ๘๐ มีพระลักษณะอันประเสริฐ ๓๒ ประการ