๙. คันธปุปผิยเถราปทาน (๑๒๙) เล่ม ๓๒

๙. คันธปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระคันธปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกไม้ต่าง ๆ

(ท่านพระคันธปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า}

{๑๓๑} [๙๑] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าวิปัสสีผู้มีพระฉวีวรรณดังทอง ผู้ควรแก่ทักษิณา แวดล้อมด้วยพระสาวกเป็นอันมากเสด็จ ออกจากพระอาราม[๙๒] เราได้พบพระสัพพัญญูพุทธเจ้าผู้ประเสริฐสุด หาอาสวะมิได้ มีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสได้บูชา ณ หนทางที่เสด็จไป ด้วยดอกไม้กรอง[๙๓] ด้วยจิตอันเลื่อมใสในพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้คงที่ พระองค์นั้น เราร่าเริง มีจิตหรรษาได้ถวายบังคมพระตถาคตอีก[๙๔] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๙๕] ในกัปที่ ๔๑ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนามว่าวรุณะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๙๖] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระคันธปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ คันธปุปผิยเถราปทานที่ ๙

๑๐. ปทุมปูชกเถราปทาน

บุพประวัติของพระปทุมปูชกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งพุทธบูชา

(ท่านพระปทุมปูชกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๑๓๒} [๙๗] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์มีภูเขาชื่อว่าโคตมะ ดาดาษด้วยต้นไม้ต่าง ๆ เป็นที่อยู่ของหมู่มหาภูต[๙๘] มีอาศรมที่เราสร้างไว้ที่กลางภูเขานั้น เราแวดล้อมด้วยศิษย์ ของตนอยู่ในอาศรม (ได้กล่าวว่า)[๙๙] “คณะศิษย์ของเราจงมา จงนำดอกปทุมมาให้เรา เราจักทำ พุทธบูชาถวายพระผู้มีพระภาคเจ้าผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้คงที่”[๑๐๐] ศิษย์เหล่านั้นรับคำที่เราสั่งอย่างนี้แล้ว จึงนำดอกปทุมมาให้เรา เราทำนิมิตหมายอย่างนั้นแล้วจึงบูชาพระพุทธเจ้า[๑๐๑] ในกาลนั้น เราประชุมศิษย์ทั้งหลายแล้วพร่ำสอนเป็นอันดีว่า “เธอทั้งหลายอย่าประมาทเลย ความไม่ประมาทเป็นเหตุนำ ความสุขมาให้”[๑๐๒] เราครั้นสั่งสอนศิษย์ทั้งหลายของตนผู้อดทนต่อคำสอนอย่างนี้แล้ว ประกอบตนอยู่ในคุณคือความไม่ประมาท ทำกาละ ในกาลนั้น[๑๐๓] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา