๔. สันนิฏฐาปกเถราปทาน (๔๔) เล่ม ๓๒

อรญฺเญ กุฏิกํ กตฺวา วสามิ ปพฺพตนฺตเร

ลาภาลาเภน สนฺตุฏฺโฐ ยเสน อยเสน จ.

ข้าพเจ้าสร้างกระท่อมอยู่ในป่า ในระหว่างภูเขา สันโดษตามมีตามได้ด้วยยศและความเสื่อมยศ

[๑] ปทุมุตฺตโร โลกวิทู อาหุตีนํ ปฏิคฺคโห

ภิกฺขุสตสหสฺเสหิ <514> อาคญฺฉิ มม สนฺติกํ.

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าปทุมุตตระ ทรงรู้แจ้งโลก ผู้สมควรรับเครื่องบูชา เสด็จมายังสำนักของข้าพเจ้าพร้อมด้วยภิกษุ ๑๐๐,๐๐๐ รูป

อุปาคตํ มหานาคํ <515> ชลชุตฺตมนามกํ

ติณสนฺถรํ <516> ปญฺญาเปตฺวา อทาสึ สตฺถุโน อหํ.

พระผู้มีพระภาคผู้มหานาคพระนามว่าปทุมุตตระ เสด็จเข้ามา ข้าพเจ้าเห็นแล้วให้ปูลาดเครื่องลาดหญ้าถวายพระศาสดา

ปสนฺนจิตฺโต สุมโน อามณฺฑํ ปานียญฺจหํ

อทาสึ อุชุภูตสฺส วิปฺปสนฺเนน เจตสา.

ข้าพเจ้าเป็นผู้มีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้ถวายผลแฟงและน้ำฉันแด่พระผู้มีพระภาค ผู้ซื่อตรงด้วยทั้งจิตที่ผ่องใส

กปฺเป อิโต สตสหสฺเส <517> ยํ ทานมททึ ตทา

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ อามณฺฑสฺส อิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๑๐๐,๐๐๐ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายทานไว้ในครั้งนั้น จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผลแฟง

เอกตาฬีสกปฺปมฺหิ เอโก อาสิ <518> อรินฺทโม

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๔๑ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งพระนามว่าอรินทมะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สนฺนิฏฺฐาปโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สนฺนิฏฺฐาปกตฺเถรสฺส อปทานํ จตุตฺถํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสันนิฏฐาปกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้

สันนิฏฐาปกเถราปทานที่ ๔ จบ