๗. ปิยาลปุปผิยเถราปทาน (๒๓๗) เล่ม ๓๒

๗. ปิยาลปุปผิยเถราปทาน

บุพประวัติของพระปิยาลปุปผิยเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกมะหาด

(ท่านพระปิยาลปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๒๓๙} [๒๗] ในกาลก่อน เราเป็นพรานเนื้ออยู่ในป่าใหญ่ เราเห็นต้นมะหาด มีดอกบาน จึงเก็บมาโปรยไว้ที่ทางเดิน[๒๘] เรามีใจผ่องใส รับบาตรของพระพุทธเจ้าซึ่งกำลังเสด็จดำเนิน อยู่ที่ทาง แล้วได้ถวายดอกมะหาดแด่พระองค์[๒๙] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้บูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกไม้ใด ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๓๐] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระปิยาลปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ ปิยาลปุปผิยเถราปทานที่ ๗

๘. อัมพยาคทากยเถราปทาน

บุพประวัติของพระอัมพยาคทายกเถระ

ว่าด้วยผลแห่งการถวายผลมะม่วง

(ท่านพระอัมพยาคทายกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)

{๒๔๐} [๓๑] เราเป็นผู้ฉลาดในศิลปะของตน ได้ไปป่า พบพระพุทธเจ้า กำลังเสด็จดำเนินอยู่จึงได้ถวายผลมะม่วง[๓๒] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราได้ถวายทานใดในกาลนั้น ด้วยผลทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผลมะม่วง[๓๓] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระอัมพยาคทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล

จบ อัมพยาคทายกเถราปทานที่ ๘