๑. สุวรรณพิมโพหนิยเถราปทาน (๒๗๑) เล่ม ๓๒

เอกาสนํ อหมทํ ปสนฺโน เสหิ ปาณิภิ

พิพฺโพหนญฺจ <1042> ปาทาสึ อุตฺตมตฺถสฺส ปตฺติยา.

ข้าพเจ้าเลื่อมใส ได้ถวายอาสนะผืนหนึ่ง และได้ถวายหมอนด้วยมือทั้ง ๒ ของตน เพื่อบรรลุประโยชน์สูงสุด

เอกนวุเต อิโต กปฺเป พิพฺโพหนมทาสหํ

ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พิพฺโพหนสฺสิทํ ผลํ.

ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ถวายหมอนไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายหมอน

อิโต เตสฏฺฐิเม กปฺเป อสโม นาม ขตฺติโย

สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.

ในกัปที่ ๖๓ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นกษัตริย์ผู้จักรพรรดิพระนามว่าอสมะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม

ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.

อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุวณฺณพิพฺโพหนิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.

สุวณฺณพิพฺโพหนิยตฺเถรสฺส อปทานํ ปฐมํ สมตฺตํ.

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระสุวัณณพิพโพหนิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วย ประการฉะนี้

สุวัณณพิพโพหนิยเถราปทานที่ ๑ จบ